دیوان شمس - غزلیات

درود و تهنیت بر تو ای معشوقی که همچون حلوایی شیرین و روح‌نواز هستی. مقام تو چنان بلند است که پادشاهی چون جمشید، بنده‌ای درگاه توست و خورشید، بسان فرشی زیر پای تو گسترده شده است.

با ناز و وقار نزد من بیا؛ چرا که به خدا سوگند در این لحظه از حضور تو، نه میوه‌ای برای خوردن و نه هیچ راه و روش دنیوی و حتی گردشِ افلاک و زیباییِ ماه و چهره‌های زیبارو، اهمیتی ندارد و در برابر تو ناچیز است.

در این ساحت، تنها ما دو نفر هستیم و جامِ عشق و شرابِ عرفانی؛ پس همانند دیگِ در حالِ جوشیدن، از غمِ دنیا و نوساناتِ روزگار مضطرب نباش و همچون ریگِ آرام در بستر رود، با وقار و سکون این شراب را بنوش.

هنگامی که از مرزِ محدودیت‌های این جهان (شش جهت و پنج حس) عبور کردم، به حقایقی دست یافتم که حتی یادآوری‌اش نیز شگفت‌انگیز است. خدایا، آن عالمِ فراتر از این دنیای مادی، چه اسرار و زیبایی‌های شگفت‌انگیزی دارد.

ای معشوقِ خوش‌نفس که با نفست جان می‌بخشی، من بدون هیچ آمادگی و اختیاری، اسیرِ دامِ عشقِ تو شدم. تو چنان غرق در شور و حرارتی که گویی شراب در شراب و آتش در آتش هستی.

سخن گفتن را رها کن و دیگر هیچ نگو و خود را به سکوت مطلق وادار، چرا که این حال و مقامِ معنوی، چیزی نیست که بتوان با قواعدِ صرف و نحو و تحلیل‌هایِ ذهنیِ امثال 'اخفش' آن را درک کرد.