دیوان شمس - غزلیات

جان من با وصال و آمیزش با یار آرام می‌گیرد و بیمار، سلامت و تندرستی خود را تنها در سایه این پیوند و نزدیکی بازمی‌یابد.

هرچند که انسان با در آغوش گرفتن معشوق نیز از عشق سیر نمی‌شود و میل او همچنان باقی است، اما باید دانست که این رنج و بارِ عشق، سرانجام به آمیزش و وصال ختم می‌شود.

آدمی که مانند تشنه‌ای است که ده روز است آب ندیده، با دیدن کوزه آب سیراب نمی‌شود؛ بلکه باید آب را به گوارایی بنوشد تا جان بگیرد؛ منظور این است که وصالِ سطحی کافی نیست و باید در جانِ یار حل شد.

در حال وصل با تو، آدمی در جست‌وجوی کمال است اما از شرمِ حضور، سخنی نمی‌گوید؛ با این حال در دل آرزو دارد که امسال نیز همانند سال گذشته، طعم شیرینِ طرب و خوشیِ وصال را بچشد.

در کارهایی که انسان انجام می‌دهد، تقدیر الهی به تلاش‌های بیهوده ما می‌خندد؛ اما با این وجود، انسانِ خفته باید بیدار شود و در نهایت، این کارِ اصلی (یعنی آمیزش با حقیقت) را پیگیری کند.

زیرا که در اثر این آمیزش و پیوند است که یک خشتِ ساده به قصری باشکوه تبدیل می‌شود و از کنار هم قرار گرفتن تارها، جامه‌ای فاخر بافته می‌گردد؛ به عبارتی، هر چیز خُردی با پیوستن به اصلِ خویش، عظمت می‌یابد.

در گلزارِ عشقِ تو، با حضورِ شمسِ تبریزی، چنان برکتی جاری می‌شود که حتی یک خارِ خشک و کوچک، به گلستانی از صدها گلِ رنگارنگ بدل می‌گردد.