دیوان شمس - غزلیات

ای کسی که زیبایی‌ات مانند یوسفِ کنعانی، سرآمدِ زیبارویان است و جایگاه و جمالت بسیار دلنشین است؛ تو برای من هم خسرو هستی و هم شیرین، و تصور و خیالت در ذهن من بسیار شیرین و خوش است.

ای کسی که چهره‌ات مانند ماه تابان و زیباست، اما در عین حال آتشی در آن نهفته است؛ این ترکیبِ نایابِ آتش و آب در وجود تو، برای من بسیار عزیز و دلپذیر است.

ای کسی که صورتت جلوه‌گاهِ لطف خداوند است، حقیقتاً که نقش و تصویر تو زیباست؛ سیمای تو روحی و ملکوتی است و نورِ عظمت و شکوهت بسیار دل‌انگیز است.

ای کسی که هوش و حواس مرا به یغما برده و مست خود کرده‌ای، سرانجام در این عشق به جوش و خروش آی و تلاش کن؛ برای رسیدن به وصال بکوش، که صبحِ دیدارِ تو بسیار خجسته و زیباست.

روزِ من از پرتوِ چهره تو روشن است و شبِ من از سایه گیسوی تو پدید می‌آید؛ اکنون همچون ماهِ تابان طلوع کن، که بخت و طالع من با حضور تو بسیار نیکو و فرخنده است.

خواه تو با من به مهربانی رفتار کنی و وصال ببخشی، و خواه بر من جور و جفا روا داری، در هر حال وجودِ تو با جانِ من آمیخته است و حتی آن ظلم و غیرممکن بودنِ تو نیز برای من شیرین و دوست‌داشتنی است.

روزی دلم به من گفت که یک سال است از دیدنِ آن ماهِ زیبا می‌گذرد؛ جانم در پاسخ به گوشِ دلم زمزمه کرد که ای دل، (ناراحت مباش) روزها و ماه‌ها و سال‌های عمرت با یاد او مبارک و خوش باشد.

ای تبریز، بالاخره با عشوه و نازِ شمس‌الدین سخن بگو و این حقیقت را فاش کن که ای کسی که چون جادوگرانِ افسونگر دل می‌بری، آن سحر و جادویِ حلالِ تو (عشق تو) بسیار گوارا و خوش است.