دیوان شمس - غزلیات

دل من همواره به خاطر زلفِ درهم‌ریخته و پریشانِ تو، آشفته و بی‌قرار باشد؛ اگر فردا نتوانم در پیشگاهِ تو حاضر شوم، به نشانه‌ی شرمساری و سرافکندگی، سر از گریبان بیرون نخواهم آورد.

ای پاسبانِ زیبایی! از آنجایی که لب‌هایِ سرخِ تو، جانِ مرا به یغما برده و مانند گوهر دزدیده‌ است، هرچقدر می‌خواهی آن را بیازار و شکنجه کن، چرا که این شکنجه برای من لذت‌بخش است.

اگر جانِ کسی به غیر از زلفِ کافرکیشِ تو ایمان بیاورد، تو با آتشِ اشتیاقِ خود، هم آن ایمان و هم آن کفر را به آتش بکش و نابود کن.

آرزو می‌کنم زلفِ تو همیشه آشفته باشد تا چهره‌ات را بپوشاند؛ چرا که می‌خواهم این اندوهِ ناشی از ندیدنِ رویِ تو، تنها سهمِ من باشد و کسی دیگر نتواند آن زیبایی را ببیند.

من در وادیِ عشق، مانندِ گلی بی‌برگ و نوا هستم که در گلستانِ عشقِ تو، از شدتِ شوریدگی و اشتیاقِ آن باغ، جامه‌ی خود را (مانند گلبرگ‌ها) پاره‌پاره می‌کنم.

روزی دلِ من در میانِ گلبرگ‌هایِ چهره‌ات می‌غلتید؛ از او پرسیدم که چه می‌کنی؟ پاسخ داد که در حالِ غلتیدن در لطف و احسانِ او هستم.

شرحِ حالِ خود را به صورتِ خطی بر چهره‌ی تو می‌نویسم، به این امید که خودت که استادِ خواندنِ خطوط (موهایِ ریزِ صورت) هستی، آن را بخوانی و از احوالم باخبر شوی.

اما با این وجود، به شدت از آن زلفِ سیاه و جستجوگرِ تو می‌ترسم؛ چرا که آن هندو (زلفِ سیاه) دل‌هایِ بسیاری را با تهمت‌ها و وسوسه‌هایِ دروغین، به بند کشیده و اسیر کرده است.

به چاهِ چانه‌ی او نگاه کن و ای دل، از افتادن در آن نترس؛ چرا که هر دلی که آن ریسمان (زلفِ آویزان) را ببیند، می‌داند که آن چاه، زندانِ ابدیِ او خواهد بود.