دیوان شمس - غزلیات

آن چشمان فریبنده تو همچون دو مریخ (سیاره‌ای که نماد جنگ و شورش است) پر از نفوذ و اثرگذاری است؛ با آن قدرت جادویی که در چشمانت نهفته است (همچون سحر هاروت و ماروت در بابل)، ناآرامان و سرکشان را به بند بکش.

ای سلیمانِ زمان، با همان انگشتری که نماد قدرت و کمال توست و تو را برترینِ خوبان کرده، همه نیروهای اهریمنی و دیوهای سرکشِ درونت را به بند بکش و مهار کن.

تو گنج رحمت و بخشش را برای تمام موجودات اعم از جن و انسان گشوده‌ای، پس به تأسی از آیه «إنا أعطیناک الکوثر»، به این سائلِ محروم که چشم به تو دارد، عطایی کن.

جسمِ خاکی‌ات را با نورِ جان روشن کن و ریشه حسادت را از وجودت برکن؛ نگاهت را به سمت مشرقِ معرفت بدوز و عقلت را در حل مسائل دشوار به کار گیر.

زمانی که لب‌هایت ذکرِ حمد (شکر و ستایش) را می‌خواند، نعمت و معرفتِ بی‌حد و حصر ببخش و هنگامی که به آیه «و لا الضالین» می‌رسی، حقیقت‌جویان را با استدلال و برهان راهنمایی کن.

وقتی جان به سوی تو می‌شتابد، شمعی به دستش بده که راه را گم نکند و آنگاه که همچون خورشید تو را می‌جوید، او را همانند ماه در منازل و درجاتِ کمال سیر بده.

جامِ آگاهی‌بخشِ کیکاووس (که جام جهان‌نما بود) را به این عاشقِ بی‌قرار بده و حقایقِ دقیق و فنونِ معرفت را در برابر فکرِ عاقلِ تشنه، آشکار کن.

با اقبال و عنایت خود، جانِ تشنه را جذب کن و او را آماده و پذیرنده ساز، و خلعتِ کرامتِ خود را به سوی کسی بفرست که نفسش آمادگیِ دریافت دارد.

به آن‌کس که در اسارتِ درد و حسرت است، پیامِ «لا تَحزَن» (غمگین مباش) را بده؛ و کسانی که با تیرِ عشقِ تو کشته شده‌اند را از این میدانِ جنگ و خونریزی به سوی خودِ قاتل (که منشأ حیات است) هدایت کن.

اگر این بدنِ تو کافر (ناسپاس) است، مقامِ شهادت را بر او عرضه کن تا با مرگِ نفس زنده شود؛ و اگر این جان، بی‌حاصل و بی‌ثمر است، آن را به سوی منبعِ حاصل‌خیزی و کمال بکشان.

او را زنده کن و اگر نمی‌کنی، مسیحا را نایبِ خود قرار ده تا او را با دمِ عیسوی زنده کند؛ به او وصال بده و اگر نمی‌دهی، با فضلِ خود او را به سوی بندگانِ فاضل و کامل هدایت کن.

ای موجودِ خاکی، وقتی آن قدس و پاکیِ الهی را دیدی، زمینِ وجودت به لرزه درآمد؛ پس آیه «إِذا زُلزِلَت» را تلاوت کن و نگاهت را به این زلزله‌های درونی (تحولات معنوی) معطوف کن.

این کار را همین لحظه تمام کن، چرا که تو پادشاهِ حال و حقیقت هستی؛ اگر کسی فقط حرف می‌زند و ادعا دارد، سخنِ او و خودش را بی‌اعتبار بدان و خط بطلان بر آن بکش.