دیوان شمس - غزلیات

ای شبِ زیبایِ عزیز که فرمانروایِ عالمِ سیاهی (زلف یار) هستی، ما در پیوند با تو همواره شادمانیم و لحظاتمان به یمنِ حضورِ تو سرشار از خوشی است.

عشقِ تو لایق و مناسبِ حالِ ماست و اشتیاقِ تو در جانِ ما ریشه دوانده است؛ پس دستِ نوازش بر سرِ ما بکش (ما را دریاب) و از ما روی مگردان.

ای شبِ سرشار از نیکی و جمال، اگر تو از جای بجنبی و عنایتی کنی، جانِ ما از تن رها می‌شود. اگر سه را بر سه بگذاری (در نگاهی عارفانه به کثرت و وحدت)، این ترکیب به عددِ شش می‌رسد و کامل می‌شود.

تمامِ جهاتِ شش‌گانه‌ی عالم در برابرِ درخششِ چهره‌ی تو رنگ می‌بازد و نگاهِ مبارک و خوش‌یمنِ تو به هفت آسمان زیبایی و کشش و جذابیت می‌بخشد.