دیوان شمس - غزلیات

اگر نشانه‌ای از عشق دیدی، از آن دوری کن؛ زیرا اگر در برابرش مقاومت کنی، عشق تو را نابود خواهد کرد.

عشق تو را از دل و جان جدا می‌کند و تو را به انسانی شوریده و بی‌آبرو بدل می‌سازد. همان‌طور که سیل گیاه خاشاک را با خود می‌برد، عشق نیز تو را به هر سو که بخواهد می‌کشاند.

عشق در واقع راهزنِ توست و مسئولیت ریختن خون تو بر عهده خود اوست. پس از هر چه خوبی یا بدی که از جانب اوست، دوری گزین.

وقتی از باده عشق می‌نوشی، مست و بی‌خودی می‌شوی و اختیار دست و دلت را از دست می‌دهی. حتی اگر سلامت و امنیتی هم داشته باشی، آن شراب تو را به نابودی می‌کشاند.

اگر پای خود را در این جویبار (عشق) بگذاری، تا روز قیامت نمی‌توانی از آن رهایی یابی. هر کس در امواج خروشان این عشق بیفتد، تا عمق دریا کشیده می‌شود.

عاشق، گول‌خورده و هراسان می‌شود و از تمامی امور دنیوی کنار گذاشته می‌شود. در این حالت، نه هنر و استعداد به کار می‌آید و نه خرد و اندیشه سودی دارد.

ای معشوق که دَم و نفس تو، دامی برای سکوتِ ماست، بی‌گناهان را به کام مرگ نکشان. ای کسی که چهره‌ات مانند شراب است، (عاشقان را) تا ابد در حالت مستی رها کن.