دیوان شمس - غزلیات

بیا که دانه محبت بسیار لطیف و فریبنده است، پس از گرفتار شدن در دام (عشق) نهراس. وارد قمارخانه‌ی عشق شو و از ننگِ بدهکاری و از دست دادنِ اعتبارِ دنیوی مترس.

بیا که هم‌نشینان و دوستانِ الهی همگی گوش به فرمان تو هستند؛ بیا که آنان بنده‌ی تو شده‌اند، پس از بندگی و تسلیم بودن هراس نداشته باش.

بیا به سوی آن باده و آن ساقیِ بی‌همتایی که وصفش در کلام نمی‌گنجد؛ به حضورِ آن پادشاهِ بلندمرتبه و خوش‌نوا وارد شو و از هیچ‌چیز مترس.

اگر شنیده‌ای که در این راهِ عشق، خطرِ جان و سر است، هراس به دل راه نده؛ زیرا معشوق همان آبِ حیاتِ جاودانی است، پس از این پیامِ هشدارآمیز نترس.

چون عشق مانندِ عیسی است که در این زمانه مردگان را زنده می‌کند، تو نیز پیشِ زیباییِ او کاملاً بمیر (فنا شو) و از این مرگِ خودخواسته هراس نداشته باش.

اگرچه این پیمانه (بارِ تکلیف و سختیِ راه) سنگین است، اما در حقیقت روح را سبک و آزاد می‌کند؛ از دستِ دوست، هزاران جام بنوش و هراس نداشته باش.

وقتی بنده‌یِ شیرِ خدا (حق) شدی، چگونه ممکن است که بدونِ غذایِ معنوی بمانی؟ تو که اهلِ پختگی و معرفتی، از حالت‌هایِ ناپخته و خامِ دنیوی نترس.

وقتی هم‌نشینِ ماه (زیباییِ مطلق) شدی، از پاسبان و عسس (عقلِ جزئی یا منِ کاذب) چه غمی داری؟ وقتی صبحِ روشنِ جان را دیدی، از تاریکیِ شب و روزِ دنیا مترس.

خیالِ محبوب، جامی از باده‌یِ معرفت به سوی من آورد و گفت: این باده‌یِ خاص را بنوش و از واکنشِ خواص و عوامِ مردم هراسی به دل راه مده.

به او گفتم که ماهِ رمضان است و روز است (زمانِ امساک است)، او گفت خاموش باش؛ که نوشیدنِ میِ جان، روزه‌یِ حقیقیِ روح را نمی‌شکند، پس مترس.

در این مقام و جایگاه، حضرتِ ابراهیم (خلیل) و بایزیدِ بسطامی، هم‌نشینانِ تو هستند؛ پس جامِ حضورِ دائمی را بگیر و در این ساحتِ مقدس، از هیچ‌چیز مترس.