دیوان شمس - غزلیات

ای دل، از فریب و مکرِ حاکمان بی‌خبر و غافل نباش و حتی در لحظاتی که پادشاهان به تو لطف و احسان می‌کنند، از آن‌ها بترس و جانب احتیاط را هرگز رها نکن.

احسانِ پادشاه مانند دانه‌ای شیرین برای به دام انداختن است؛ پس زمانی که این دانه را می‌بینی، همواره مراقب باش که در آن لحظه اسیرِ دامِ بلا نشوی.

اگرچه بارانِ نعمت و بخششِ شاه، زندگی‌بخش است، اما از برقِ آن که می‌تواند نشانه‌ی خشم و رعد باشد بترس؛ در روزگارِ خوشی و آسایش نیز همواره نگرانِ تغییرِ احوال باش.

اگرچه مهربانیِ پادشاهان موجب می‌شود که جسور شوی و خود را راحت‌تر نشان دهی، اما تو از این گستاخی و بی‌پروا بودن در زمان نامناسب بپرهیز و حدِ خود را نگه دار.

هنگامی که شیر می‌خندد و دندان‌هایش را نشان می‌دهد، احساس امنیت مکن؛ چرا که آن لحظه دقیقاً زمانِ حمله و زخمِ خون‌آشامِ اوست.

ای دلی که مانند مگس، طمع‌کار و به‌دنبالِ شیرینی هستی، خود را گرفتارِ ظاهرِ شیرین مکن؛ بدان که در پسِ زیبایی‌های ظاهری که چشم‌نواز است، خطر و مکر پنهان است.