دیوان شمس - غزلیات

هر کس که برای رسیدن به شیرینیِ لب‌های او تلاش کرد، زخم خورد؛ زیرا در نزدیکیِ عسل (شیرینی)، همیشه مگس‌ها (موانع و حسودان) مشغولِ نیش‌زدن هستند.

چهره‌ات چون گلستانی زیباست که در آن ماری (خطر) پنهان است؛ و گیسوانِ پر پیچ و خمت همانند شبِ تاریکی است که محل تجمع دزدان و مأموران (عسس) است که همگی از هیبتِ آن سرگشته‌اند.

ای پادشاهِ من، تو که چشمانت چون زمرد می‌درخشد و زیبایی‌ات خیره‌کننده است، غمِ تاریکی‌ها و مشکلات را مخور، چرا که تو چون ماهِ کاملِ دو هفته‌ای می‌درخشی.

بدونِ تو این جهان چه ارزشی دارد و چگونه می‌تواند به زندگی ادامه دهد؟ جان و جهانِ من بنده توست؛ حقیقت این است که تو جان و جهانِ منی و بس.

تو منشأ پیروزی و سرچشمه‌ نصرت و ظفری. تأثیر حمایت و پشتیبانیِ توست که مانند زره و اسبِ جنگی، محافظِ ماست.

خورشیدِ وجودِ تو، خورشیدی معنوی و حقیقی است، نه خورشیدی که غروب کند و در پشت ابرها پنهان شود. صدها ماه و خورشید، نور خود را از تو وام می‌گیرند.

چرخِ گردون به واسطه‌ی برکتِ حضورِ تو می‌چرخد و عقلِ آدمی، برای درمانِ سرگشتگی‌های خود، به نزدِ طبیبِ جان یعنی تو می‌آید تا نبضش را بگیری.

تمامیِ ذراتِ عالم، مانندِ گدایانی که بر سرِ سفره‌ای نشسته‌اند، به امیدِ دریافتِ قطره‌ای از فیضِ تو، در برابرِ خوانِ کرمِ تو صف کشیده‌اند.

دستانِ تو چنان لطف و بخششی دارد که بهار به گیاهانِ ناچیز و خار و خاشاک می‌بخشد؛ تو نیز به مردگانِ مسیرِ عشق، حیات می‌بخشی.

خاکی که از نورِ تو تغذیه می‌کند، به طلا و جواهر تبدیل می‌شود؛ اما خاکی که تنها از آبِ مادی تغذیه می‌کند، تنها محصولاتی معمولی مثل ماش و عدس می‌دهد.

این جهان، با رنگ و لعابش، چون جادوی ساحران است، اما عشقِ تو چون عصای حضرت موسی است که همه‌ی این جادوها را در یک لحظه می‌بلعد و نابود می‌کند.

ای دل، تا کی از سایه‌ها و خیالاتِ خودت می‌ترسی؟ تا کی از واقعیت فرار می‌کنی؟ به خودت بیا و ببین که جز حقیقتِ او، کس دیگری وجود ندارد.

بسه دیگر، که تو از اسبِ آب‌کش هم کم‌تری؛ وقتی آن اسب صاحبش را پیدا می‌کند، بند و جرس را از گردنش باز می‌کنند (و آزاد می‌شود).