دیوان شمس - غزلیات

عشق را انتخاب کن و با شکوه و جلال در آن گام بردار و بیمی به دل راه نده؛ ای دل، تو نشانه‌ی خداوند هستی، پس اگر کتابِ هستی را غلط می‌خوانی، نگران مباش (چرا که حقیقتِ تو فراتر از کلمات است).

تو موجودی هستی که به ناچار از دوریِ اصلِ خویش (جان) می‌لرزی؛ از قید و بندهایِ حروف و کلمات (ری و واو که اشاره به اجزای لفظیِ روح دارد) رها شو و خود به حقیقتِ جان بدل شو و دیگر نترس.

از آنجا که تو در فضای گمان و تردید گرفتار شده‌ای، از روزِ حقیقتِ مطلق بیمناکی؛ اما بدان که خودِ این تردید و گمان، در باطن و حقیقتِ خود، عینِ یقین است، پس مترس.

در دلِ تو گنجینه‌ی گران‌بهایی از معرفت نهفته است که تو از دیدنِ آن غافلی؛ پس با شور و شعف و در حالِ اشتعالِ درونی، از این وضعیتِ سکون بپر و به سوی حقیقت برو و هراسی نداشته باش.

دل از تو دلیل و برهان می‌خواهد، در حالی که تو خود، سایه‌ی برهان نیستی (تو خودِ حقیقتی)؛ از مرتبه‌ی سایه‌بودن بگذر و به سوی خودِ حقیقت بازگرد و نترس.

سایه‌ای که در برابرِ طلوعِ خورشیدِ جاودانگی از بین می‌رود، دیگر سزاوار نیست که آن را سایه بنامی (چون به حقیقت پیوسته است)؛ از درس‌هایِ گذشته عبرت بگیر و نترس.