دیوان شمس - غزلیات

اگر هنوز به جنونِ عشق نرسیده‌ای، بکوش تا خود را به این مرتبه از شیدایی برسانی؛ و اگر در راه این عشق بارها شکست خورده‌ای، ناامید نشو و باز هم این قمار را ادامه بده.

حتی اگر همچون سیمی از ساز، از ضرباتِ زخم‌گونه‌ روزگار آسیب دیده‌ای، باز هم نغمه‌ای دیگر سر بده و تلاش کن؛ ای جانِ خسته که از چنگالِ تقدیر (باز شکاری) رنجوری، بازگرد و دوباره به میدان بیا.

تا کی می‌خواهی در شهرِ دنیا سرگردان باشی و راهِ خود را گم کنی؟ اگر همچنان در این مسیر حیرانی، راهنمایی خبره (قلاویز) بیاب و با کمک او راه را پیدا کن.

تو برای خود باورها و اهدافِ خیالی (اسب چوبین) ساخته‌ای و ادعا می‌کنی که این مقصدِ توست؛ اگر این اهدافت واقعی هستند و نه بازیچه‌ی کودکانه، پس ثابت کن و در این مسیر گام بردار.

تو که ندایِ حقیقت را نمی‌شنوی و به دعوتِ پروردگار بی‌توجهی، چگونه ادعایِ دعا داری؟ ای برادر، شرم بر این دعایِ تو باد که چون قلبت با حقیقت همراه نیست، فاقدِ روحِ بندگی است.

تو که حاضر نیستی سرِ تسلیم (خودخواهی و منیت) را در برابر تیغِ حقیقت فدا کنی، چگونه انتظار داری رایحه‌ای خوش چون عنبر از تو استشمام شود، در حالی که با دلبستگی به دنیا (سیر و پیاز)، وجودت آلوده است؟

اگر شمس تبریزی از رویِ لطف و بزرگواری، نیازِ درونیِ تو را پذیرا شود، بدان که به چنان جایگاهِ رفیعی دست یافته‌ای که گویی بر عرشِ آسمان نشسته‌ای و در ناز و نعمتِ معنوی به سر می‌بری.