دیوان شمس - غزلیات

ای مولای من، من در برابر جلوه‌ی روزِ تو، ناتوان و درمانده‌ام. از طولانی شدنِ شبِ هجران شکایت دارم و مدام می‌پرسم که راه گریز از این تاریکی کجاست؟

شبِ تاریکِ من چنان طولانی شد که گویی دست‌هایش را به دامنِ صبحگاه رسانده و آن را نگه داشته است. این شبِ من، جایگاهِ موقتِ ماندن است، در حالی که منزلگاهِ حقیقی و اصلی در آن سویِ این تاریکی قرار دارد.

پروردگارا، در روزِ دیدار، نورِ ما را کامل کن و ما را ببخشای؛ ای کسی که پوشاننده‌ی گناهانی، ما را با جامه‌ی مغفرتِ خویش بپوشان.

بدن‌های مادی ما چون دیواری میان ما و تو حائل شده‌اند. پروردگارا، چه خوش است آن بهشتِ وصالی که در پشتِ این دیوارِ جسمانی نهفته است.

پروردگارا، این دیواری را که میان ما و تو بنا شده است، از میان بردار. بر ما رحم آور که ما اکنون در شرمساری و عذرخواهی به درگاهت ایستاده‌ایم.