دیوان شمس - غزلیات

بهار آمد و سردی و ناگواریِ زمستان سپری شد و خطرها از میان رفت؛ نزد پروردگاری که تمام گناهان را می‌آمرزد، پناه بجوی.

پروردگارتان به شما وحی کرد که گناهان شما را آمرزیده‌ایم؛ پس به آنچه برایتان مقدر شده راضی باشید که رضایت، بهترین روش برای پیمودن مسیر است.

چه بسیارند کسانی که در خلوت ادعای دانایی بر حقیقت می‌کنند؛ اما تو اگر این راز را در دل داری، درگیر هیاهوی شهرت و نام‌آوری مشو.

ای جوان، حقیقت و راز اصلی در وجود خودِ تو نهفته است؛ آن را از دیگران طلب نکن، چرا که کسی که گنجینه‌ی راز را در درون ندارد، از دیدنی‌ها و ظواهر نیز بهره‌ای نخواهد برد.

به اهل لجاجت و دوری از حق بنگر که چقدر نشانه‌های نور هدایت را مشاهده کردند، اما حتی پس از بزرگترین نشانه‌ها، پرده‌های جهل از چشمانشان کنار نرفت.

پروردگارا، ای صاحبِ بخشش‌ها، اگر تو بر ما رحم نکنی، چه کسی رحم خواهد کرد؟ هدایت و گمراهی هر دو از جانب توست و هر چه جز این پنداری، فریب و خطاست.

ای شوق، سلامت و عافیت کجاست تا به قافیه (شعر) دست یابم؟ من در درونم صفاتی پاک دارم، اما در برابر شکوه آن حقیقت، گفتارم تیره و کدر است.

اگر کلام من از جنس علم و درس و مدرسه است، عشق مرا لال کرده است؛ زیرا عشق در میان ما نیرویی غالب و سلطانی است که بر همه چیز پیروز می‌شود.

این رازِ پنهان، بیانش همچون شمشیری سهمگین است و نگاهش چون خورشیدِ نیمروز؛ خورشیدی که جز با سحرِ جادوگران پنهان نمی‌شود.

ای کسی که چشمانِ ما را افسون کرده‌ای، در فریب دادن ما زیاده‌روی کردی؛ با ما مدارا کن که ما در این سفرِ روحانی حضور داریم.

ای پیروان موسی، ما نیز همچون شما در سرگردانیِ بیابانِ دنیا گم گشته‌ایم؛ به ما خبر دهید که چگونه راه را یافتید و این حقیقت را از ما پنهان نکنید.

اگر در مسیرِ ما مانعی تراشیدند، رزقِ آسمانی (من و سلوی) برای ما مهیاست؛ خداوند کار ما را سامان داد و سفر و اقامت، هر دو بر ما خوش و گوارا شد.

عشق ما را پس از آنکه راه افتادیم، فریب داد؛ خدایا، لطف کن و آسیبِ ما را برطرف ساز، چنان‌که پیامبر فرمود: هیچ ضرری نباید باشد و نباید ضرری را با ضرر پاسخ داد.

گفتند ما امور شما را تدبیر می‌کنیم، گوش‌های جانتان را می‌گشاییم و پایه‌های وجودتان را بالا می‌بریم؛ شما چراغ‌های راهِ بشریت هستید.

اینک پله‌های صعود و دیدارِ محبوب و در آن درجاتِ بقا و جاودانگی نهفته است؛ خوشا به حال آنکه از این چشمه آب می‌گیرد و چه جایگاهِ ماندنِ شریفی است.

زندگی حقیقی متعلق به شماست و مرگ راستین نیز در اختیار شماست؛ دین و دنیا از آنِ شماست و این پاداشِ کسانی است که سپاس‌گزار بودند.

ای برادر، سکوت کن و پرحرفی مکن که اگر کلامت طولانی شود، سست می‌گردی؛ در طوفان عشق، حیله‌ها کارساز نیست، پس این راز را حفظ کن که راه گریزی از آن نیست.