دیوان شمس - غزلیات

بنگر به آن دلی که از فدا کردن جانش در راه محبوب هرگز خسته و دلزده نمی‌شود؛ چنین دلی که اسیر عشق است، از رنج‌ها و سختی‌های مسیر هم ملول و بیزار نمی‌گردد.

عاشقان حقیقی با زخم‌های درونی و پنهانی که تنها خودشان درک می‌کنند، پیوند دارند؛ آنان با وجود ریختن خون دل و تحمل ضربه‌های کاری و عمیق، هرگز از این راه و زخم خوردن سیر نمی‌شوند.

سالک در خرابات عشق ساکن شد و تمامِ عادات و قواعدِ ظاهریِ عاقلانِ دنیاپرست را در هم شکست، اما با وجود نوشیدنِ پیاپی از شرابِ معرفت، همچنان تشنه و بیقرارِ آن باقی ماند.

عاشق در هر لحظه هزاران بار جانِ پاکِ خود را در راه محبوب فدا می‌کند؛ این عشق چنان شکاری است که دل با وجودِ فدا شدن‌های پیاپی، از این شکار شدن خسته و سیر نمی‌گردد.

وجودِ عاشق مانند نی، از تماس با لب‌های یار به شیرینی و حلاوت رسیده است؛ اما با این حال، همچون نی از ناله و زاری کردن دست نمی‌کشد، چرا که این ناله، نشانه‌ی حضور یار است.

محبوب از من پرسید: تو از چه چیزی سیر و بیزاری؟ گفتم: از همه چیز غیر از تو سیرم؛ اما از آنچه تو به من داده‌ای و از وجودِ خودت، هرگز سیر نمی‌شوم.

ای مردم! ما دیگر نه دلبسته‌ی شهر و دیارِ خود هستیم و نه به دوستی‌های معمولی توجه داریم، چرا که قلبِ ما چنان از عشقِ پادشاهِ عالم سرشار است که دیگر به چیز دیگری نمی‌اندیشد.

عشق و هوای تو برای من همچون فصل بهار است و دلم به واسطه‌ی تو شکوفا شده است؛ و مگر ممکن است که باغ از وزشِ نسیمِ بهاری خسته و سیر شود؟

در برابرِ احسان و بزرگیِ «شمس تبریزی» چنان شرمسارم که دعا می‌کنم این حسِ شرمساری و این حالِ درونی، هرگز پایان نپذیرد و جانم از این مرتبه سیر نشود.