دیوان شمس - غزلیات

ای عشق، مرا بکش و به سوی خود بکش که کششِ تو چه دلپذیر است؛ ای شکست‌خوردگانِ راه عشق که در برابر عظمتِ دوست تسلیم شده‌اید، صف‌به‌صف بیایید و در این مسیر گام بردارید.

عشق از شدتِ مستی و شور، آغوشِ خود را گشوده است؛ اکنون هنگام آن رسیده که دل‌سپردگان و عاشقان، به وصالِ دوست برسند و در آغوشِ او آرام گیرند.

از دستِ خودت، همان ساغری را که می‌دانی (شرابِ معرفت) به من بده؛ اگرچه من از فرطِ عشق، کاملاً از خود بیخود و خراب شده‌ام، اما باز هم آن را بیاور و به من بنوشان.

فقط به دنبالِ دولت و سعادتِ همراهی با او باش و از آرامش و قرارِ دنیوی پرس‌وجو مکن؛ چرا که وقتی چهره‌یِ او را می‌بینم، دیگر هیچ آرامش و ثباتی در دلم باقی نمی‌ماند و فقط بی‌قراریِ شیرینِ عشق است.

تصویر کردنِ چهره‌یِ محبوب مانند اشکی بر رخسارِ عاشق جاری است؛ در آن چهره‌ای که نگارِ عشق بر آن نقش بسته است، شیرینی و حلاوتِ خاصی نهفته است.

ای کسی که در چنگالِ این عشق گرفتار شده‌ای، هرگز طمعِ رهایی از پنجه‌های دوست را در سر نداشته باش و فکرِ فرار از این عشق را از سر بیرون کن.

تو پیش از این خون بودی (موجودی خاکی و ناپخته)، اما با آتشِ عشقِ او همچون شیر جوشیدی و به کمال رسیدی؛ اکنون که به این مقام (شیر) رسیده‌ای، دیگر به حالِ پیشین بازنگرد و از این مرحله عبور کن.

برو و شرابِ خود را با شرابِ معرفتِ مخدوم (شمس تبریزی) درآمیز؛ زیرا باده‌ای که از تبریز (مبدأ عشق شمس) می‌آید، هیچ خماری و رنجی به دنبال ندارد.