دیوان شمس - غزلیات

ای ساقیِ بزرگوار و بخشنده، هرچه زودتر شرابی از معرفت به من بنوشان که دیشب به دلیلِ عطشِ روحانی و خمارِ فراقِ تو، لحظه‌ای خواب به چشمانم نیامد.

لبانِ مرا که مدام نامِ تو را بر زبان می‌آورند، با نوشیدنِ می خوشحال و سیراب کن. ذهنم درگیرِ خماریِ عشقِ توست، پس با مستی و جذبه، این آشفتگی را درمان کن.

شرابِ عشق را بر جسم و تمامیِ عوارضِ هستیِ من بریز، چنان‌که ذره‌ای از من باقی نماند که هشیار باشد و خود را بشناسد.

و اگر قرار شد من ویران و مست شوم اما باز ذره‌ای هوشیاری در من ماند، بگذار آن ذره مانند جغدی در این ویرانه‌یِ وجودِ من، گوشه‌نشین و سرگردان باشد.

این دشتِ خشکِ جانِ مرا با شرابِ سرخِ عشقت به گلستانِ لاله تبدیل کن؛ روا مدار که رسیدنِ من به کمال و شکوفایی، وابسته به رسیدنِ فصلِ بهار باشد.

این درختِ وجود و این خرقه‌یِ تن، همه از جانبِ توست؛ همان‌طور که درختان به واسطه‌یِ بارانِ رحمتِ تو شکوفه می‌دهند، جانِ من نیز با شرابِ تو گل کرده است.

وقتی مرا در این عشق مست کردی و من از این درختِ وجود بالا رفتم، دلِ پُر از شادیِ خود را مانندِ اناری که شکافته باشد، به نشانه‌یِ کمال و زیبایی به مردم نشان خواهم داد.

از آنجا که تو مرا وقفِ راه و رسمِ عاشقی و خراباتِ خود کرده‌ای، اگر مرا ویران کردی، خودت نیز باید معمار و سازنده‌یِ من باشی.

جامِ بزرگِ شراب را برایم بیاور تا با نوشیدنِ آن، غرق در سکوت شوم؛ چرا که شایسته‌یِ غلامِ تو نیست که پرگو و گزافه‌گو باشد.