دیوان شمس - غزلیات

آن زیبا‌رویِ تندرو و درخشان را در راه دیدم. از او خواهش کردم که برای رضای خدا، لحظه‌ای درنگ کند تا بتوانم با او همراه شوم.

ای کسی که چهره‌ات مانند ماه است، لحظه‌ای توقف کن و مهارِ مرکبت را بکش. تو که مانند خورشیدِ حقیقت هستی، سایه لطف و توجهت را از ما دریغ مکن.

آن معشوق در پاسخ گفت: من همان خورشیدِ حقیقت هستم و تو تابِ تحملِ گرمایِ عشق و انوارِ مرا نداری؛ چرا که حتی یک جلوه و پرتو از هستیِ من، وجودِ تو را خاکستر کرده و از بین می‌برد.

دلیلِ این ناپایداریِ تو آن است که عمرت را در جایگاهِ سردِ مادیات سپری کرده‌ای و روحت خشکیده است؛ همواره با چشمانِ گریان و لبانِ تشنه، میانِ دنیایِ فانی (خشک و تر) سرگردان بوده‌ای.

جایگاهِ والایِ من در افقی فراتر از این دنیایِ مادی و دوگانگی‌های آن است؛ مقامی که بسیار شگفت‌انگیز و سرشار از شور و اشتیاقِ الهی است.

تو پشتِ پرده‌های غفلت، بسیار ناله و گریه کرده‌ای (گریبان دریده‌ای) اما همچنان در مسیرِ حقیقت سرگردانی و حقیقتِ خود را گم کرده‌ای.

به سوی تبریز و به جانبِ آن شمعِ هدایتگر (شمسِ تبریزی) بشتاب، تا به شمسِ حقیقت برسی و به لطفِ او، به کمال و زیباییِ معنوی آراسته شوی.