دیوان شمس - غزلیات

چه زیباست آن پرده‌ای که از پشت آن، پرده‌دار (معشوق)، پرتوی از چهره خورشیدگونه‌اش را مانند سایه‌ای به ما نشان می‌دهد.

وقتی خورشید حقیقت طلوع می‌کند، روح انسان همچون ذره‌ای در هوا، بی‌قرار و رقصان می‌شود. پس ای معشوق، چهره‌ات را از پس پرده پنهان مدار و آشکار شو.

برخیز که امروز، روز فرخنده و روشنایی‌بخشِ ماست. عشقِ پر از شراره و آتش ما، دقیقاً به خاطر همان سوزِ درونی و اشتیاق شدید ما به توست.

برخیز که ما از قید تعلقات رها شدیم و بندهای اسارت را گسستیم. برخیز که در عشق تو چنان مست گشته‌ایم که تا ابد از خماری (هوشیاریِ غم‌بار دنیوی) خبری نخواهد بود.

برخیز که جانِ جانان آمده است؛ روح و جهانِ ما فرارسیده است. او با ناز و خرامان می‌آید، پس ای دل تو نیز به نشانه شادی و همراهی، دست‌افشانی کن.

آب حیات (مایه جاودانگی) و روز رستگاری فرا رسیده است. شیرینی و طراوتِ حضور او نیز آمده است؛ ای معشوقِ شیرین‌سخن و قند‌بار، که این چنین شیرینی به ارمغان آورده‌ای.

من بنده و شیفته آن پرده‌ام و عمداً خودم را به ناشنوایی زده‌ام تا آن پرده‌دارِ اسرار، برای سخن گفتن با من، خودش به سراغم بیاید و نزدیک شود.

وقتی او حیله مرا دید، حیله‌ای دیگر از جانب خود به کار بست؛ نزد من آمد، گوشم را گرفت (به نشانه تأدیب یا توجه) و گفت: آهای ای زیرک و عیار!

گاهی این بی‌ادبی (یا همان تظاهر من) هم خوب است، چون باعث می‌شود معشوق به خشم آید و با من درگیر شود. من به خاطر چنین رابطه‌ و مجادلاتی هم که شده، هرگز از دوست روی برنمی‌گردانم.

این ستیز و چالشِ تو با من، عینِ زندگی است، زیرا سکون و ثبات ندارد و مدام در حال تغییر است. ستیز تو مانند نبات (شکر) شیرین است، اما صلح و آرامش تو (دوری از تو) جای ترس و زنهار دارد.