دیوان شمس - غزلیات

این حقیقت را به خوبی درک کن که هیچ‌کس در این عالم بی‌پشتیبان و تنها نمی‌ماند؛ اگر در رابطه‌ای با کسی به توافق نرسی و سازگاری نداشته باشی، تردید مکن که فرد دیگری برای همراهی تو خواهد آمد.

اگر من از این دنیا (که مانند خانه‌ای است) رخت بربندم و جایم خالی شود، مطمئن باش که کسی دیگر، شبیه به من یا حتی متفاوت از من، جای خالی‌ام را پر خواهد کرد.

این جهان میراثی است که از قرن‌های گذشته به دست ما رسیده است؛ همان‌طور که در گذشته با مرگ پدر، فرزند جانشین او شده و نقش پدر را بر عهده گرفته است، این روند همچنان ادامه دارد.

این قانونِ جانشینی تنها مختص انسان‌ها نیست، بلکه در میان حیوانات نیز جاری است؛ اگر این‌گونه نبود و این چرخه وجود نداشت، تو در گستره جهان اثری از جانداران نمی‌دیدی.

در شب‌هنگام، اگر خورشید از آسمان غروب کند، آسمان بی‌آرایه و تاریک نمی‌ماند؛ چرا که ماه یا ستارگان جای خالی خورشید را برای روشن کردن شب پر می‌کنند.

اگر روح و طبعِ یک انسان او را وادار کند که حرفه یا هنری را رها کند، بلافاصله به سمت کار یا هنری دیگر گرایش پیدا می‌کند و مشغول آن می‌شود.

تمام این‌ها به این دلیل است که نیرویی الهی (موکلی) بر قلب همه موجودات نظارت دارد و هیچ‌کس را بیکار، بدون همدم و بدون مسیری برای پیمودن، رها نمی‌کند.