دیوان شمس - غزلیات

ای معشوقی که چون میر شکار، جان مرا به دام عشق خود گرفتار کرده‌ای؛ بدان که در غیاب تو، نه لذتی از زندگی می‌برم و نه خوابی به چشمانم می‌آید و نه لحظه‌ای آرام و قرار دارم.

تو همان معشوقِ دل‌خواه و کانونِ توجهِ من در بازارِ پرهیاهوی دنیا هستی؛ پس روا مدار که این همه رنج و سختیِ فراق، بر منِ درمانده و بی‌کس چیره شود.

ای کسی که در این وادیِ پرشورِ عشق، یاری ندارید و طعمِ عاشقی را نچشیده‌اید؛ بدانید که من با فریادهای مداوم خود، تمامِ جهان را از نامِ یار پر کرده‌ام.

آن شرابِ معرفت و شورِ حالی را که در آغازِ خلقت (عالمِ الست) به من چشاندی، دوباره به من ببخش؛ تا با نگاهِ سُکرآور و مست‌کننده‌ی تو، این خمارِ دوری و بی‌قراری از من دور شود.

از عالمِ غیب، چنان شرابِ توحیدی و جذبه‌ای فرو فرست که در این خاکدانِ هستی، هیچ عقلِ جزئی و هوشیاریِ خودخواهانه‌ای باقی نماند.

تو چنان قدرتی داری که با یک جلوه‌گری و نگاهِ خاص، هزاران گره را از کارِ خلق باز می‌کنی؛ پس سرانجام با یک نظر به سوی من، این گرهِ کورِ فراق را نیز بگشا.