دیوان شمس - غزلیات

ای کسی که در عشق، هستیِ خود را از دست داده‌ای و به مرتبه‌ای فراتر از جان رسیده‌ای؛ ای تو که حقیقتی ناب در وجود داری و مقامی ورایِ این‌ها دارا هستی.

تو اسرارِ نهانِ هستی و احوالِ مخلوقات را بدون نیاز به آموزش و از راهِ الهامِ مستقیم (لوح نانبشته) می‌خوانی و مقامی والاتر از این دانایی داری.

اگرچه مدام از مردم درباره‌یِ حقیقتِ عرش و کرسی (مراتبِ اعلایِ آفرینش) می‌پرسی، اما حقیقت این است که تو به این‌ها و صدها مرتبه فراتر از این‌ها واقف هستی و چیزهایِ دیگری نیز می‌دانی.

حقیقتی ناب و درخشان (همچون لعل) وجود دارد که نهایتی ندارد؛ تو خود معدن و خاستگاهِ آن حقیقتِ بی‌بها هستی و مقامی فراتر از آن داری.

تمامِ مقدراتی که از روزِ «الست» (روزِ عهد و پیمانِ ازلی) بر جان‌ها نوشته شده است، تو آن حکم‌ها را به جریان می‌اندازی و اجرا می‌کنی و فراتر از آن، صاحبِ اختیاری دیگر هستی.

آن چشمی که جمالِ حق را دیده است، اگر دوباره به سمتِ خواسته‌هایِ دنیوی و هوس‌ها کشیده شود، به خدا قسم که آن چشم، چشمِ حقیقت‌بین نیست و در واقع، دچارِ لغزش و خیانت به حقیقت شده است.

آن چشم، بیماریِ دوبینی دارد که در همان گامِ نخستِ سلوک، دوگانه‌بین شد و حقیقتِ یگانه‌یِ «اول» را «ثانی» (دوم و متعدد) پنداشت و دچارِ گمراهی‌هایِ دیگر شد.

هر کس که از نورِ معرفتِ شمسِ تبریزی حیاتِ ابدی و بقایِ پس از فنا را دریافت نکند، در رسیدن به حقایقِ اصیل، محروم و فانی است و از مسیرِ کمال دور مانده است.