دیوان شمس - غزلیات

چهره‌ی تو از نورِ روز هم تابناک‌تر و دلپذیرتر است؛ باده (شراب) نوشیدنیِ دل‌انگیزی است، اما ساقی (کسی که باده می‌دهد) از خودِ شراب بسیار ارجمندتر و خواستنی‌تر است.

امروز هر گره و گرفتاری که در کار باشد، گشوده می‌شود. دلِ عاشق مانند بازی که به سوی کبوتر می‌دود، با اشتیاق و شتاب به سوی آرزوی قلبی‌اش (وصال یار) می‌شتابد.

هر عاشقِ دل‌شکسته‌ای که از بی‌عدالتیِ روزگار رنج می‌برد، در نهایت انصاف و مرادِ خود را از معشوق می‌گیرد؛ درست همان‌طور که هر تشنه‌کامی، با رسیدن به آبِ حوض کوثر (سرچشمه‌ی بهشتی) سیراب می‌شود.

معشوقِ من (بتِ من) لحظه‌به‌لحظه جامِ تازه‌ای به ساقی می‌بخشد؛ از آنجا که امروز مجلسِ عمومی و همگانی است، این شرابِ گوارا را به تمامِ عاشقانِ حاضر در بزم برسان و تقسیم کن.

جامِ شراب آن‌قدر ظریف و شفاف است که به خاطرِ شدتِ لطافت و زلالی‌اش، گویی اصلا جامی در میان نیست و تنها شرابِ خالص در فضا معلق است.