دیوان شمس - غزلیات

در جمعِ یارانِ همدل و هم‌نفس گرد آیید اما چشمانِ خود را از بیگانگان بپوشانید و احوالِ خویش را فاش نکنید تا نگاه‌های ناپاک و نادانِ عموم مردم به این مجلس و نورِ آن نیفتد.

من در طول زندگی‌ام زیان‌های بسیاری متحمل شده‌ام و زخم‌های فراوانی از نگاهِ افرادِ بی‌مایه و فرومایه خورده‌ام.

ما اثراتِ مخربِ «چشم‌زخم» را دیده‌ایم که قدرت آن به اندازه‌ای است که می‌تواند تابش و درخششِ خورشید و ماه را نیز تیره و تار سازد.

شایسته است که نگاهِ افرادِ پست (مانند سگ) از میدانِ نبردِ دلاوران (مانند شیر) دور باشد و ناپاکیِ فرومایگان از حریمِ مقدسِ اولیای الهی (مانند جایگاه عیسی) فاصله داشته باشد.

نگاهِ افرادِ بدخواه و حسود، همانند تیری پرتاب شده به سوی شماست و خلوت‌گزینی و گوشه‌نشینی، تنها سپرِ دفاعی در برابر این تیرهاست.

اما باید توجه داشت که نگاه‌های نیک و بد با هم آمیخته است و هر کسی قادر نیست سکه‌ی طلا (حقیقت) را از سکه‌ی تقلبی و ناسره تشخیص دهد.

زاهدانِ واقعی، احوالِ درونیِ خود را با آه و فغان‌های پنهانی می‌پوشانند و برای حفظِ آرامشِ جان، سحرگاهان را برای عبادت و خلوت برمی‌گزینند.

اما عارفانِ حقیقی (مستانِ حق) تحتِ اراده و اختیارِ خود نیستند؛ آن‌ها در پناهِ امنِ الهی قرار دارند و هیچ دژ و حصاری محکم‌تر از حفظِ خداوند برایشان وجود ندارد.

تا زمانی که بادِ غرور و خودپسندی در سر داری، لافِ خوشبختی و کمال مزن، چرا که این بادِ غرور، گرد و غبارِ آلودگی را به چشمانت می‌پاشد و بینشِ تو را کور می‌کند.