دیوان شمس - غزلیات

رازِ عشق را در میان بگذار و آن را مانند کالایی قرض‌گرفته شده نزد خود نگه ندار. بنده و دوستدار خود را هیچ‌گاه با نگاهی از بالا و از سرِ تکبر و غرور منگر.

تو به خوبی آگاهی که ریشه و سرچشمه‌ی هر امری کجاست و از چه چیزی ناشی می‌شود؛ پس اگر خطایی از من سر زد، آن را به حسابِ من مگذار و نادیده بگیر.

اگر من چون روستاییِ ساده‌دلی، بنده‌یِ تو هستم، مرا از خود دور مکن و چنان مپندار که من از بندِ عشقِ تو رسته و بی‌نیازم؛ همچنان مرا به بندِ عشقِ خود نگه دار.

چرا که تو خود مرا در وادیِ عشق، شاگردی کرده‌ای و پرورانده‌ای؛ پس اکنون نیز مرا به شاگردی بپذیر و مرا به خاطرِ کوتاهی‌هایم بازخواست مکن.

شدتِ ذوق و لذتِ حضورت چنان است که گویی گلویم را می‌فشارد؛ پس اگر از شدتِ این حال نالیدم، آن را به دل نگیر و گلایه‌ام را بر من مگیر.

مرا به سوی دریایِ خود بکش، چرا که من همچون خاشاک و کاه ناچیزی هستم که اسیرِ جزر و مدِ توام؛ پس اگر مرا لایقِ دریا نمی‌دانی، خودت مرا به درونِ آن بکش و ممانعت نکن.

صلاح‌الدین وجودش از روزِ ازل (عهدِ الست) با حقیقت پیوند خورده است؛ پس او را با معیارهایِ دنیویِ امروز و فردا و زمانه‌یِ محدود، قضاوت مکن.