دیوان شمس - غزلیات

در حالی که از عشقِ تو مست و بی‌خود بودم، نزد تو آمدم و پرسیدم: ای نگارِ من، حال که مرا با عشقت دیوانه و شیدا کردی، به حالِ من توجهی کن و گوش‌سپارِ سخن من باش.

او در پاسخ گفت: به من نگاه کن؛ گوشِ من از پیش در حلقه بندگی و تسلیم است؛ تو نیز باید خود را همچون گوشواره‌ای به این حلقه متصل کنی و در مسیر بندگیِ محض قرار بگیری.

با عجله دست خود را به سوی آن حلقه بردم تا به تو نزدیک شوم، اما تو دست مرا پس زدی و با عتاب گفتی که از این کار دست بردار و به خودت بازگرد.

ورود به این حلقه و بهره‌مندی از این خلوتگاه، تنها زمانی ممکن است که از آلودگی‌های دنیوی پاک شوی و چون مرواریدی ارزشمند (شاهوار)، گران‌بها و درخشان گردی.

حلقه من زرین و گران‌بهاست، در حالی که تو هنوز همچون سنگِ سیاهی (شبه) کم‌ارزشی؛ مگر می‌شود با الاغ که مَرکبِ تن و شهوت است، به آسمانِ روحانیت (چرخِ عیسی) عروج کرد؟