دیوان شمس - غزلیات

هشدار که عاشق دل‌سوخته و شوریده‌ی دیگری به درگاه تو آمده است؛ کسی که قلبی پر از خون و اندوه دارد تا به تماشای جمال تو بنشیند.

وسعتِ عشقِ عاشقِ تو به اندازه‌ای است که گنبدِ آسمان نیز گنجایشِ آن را ندارد و تنگ است، مگر اینکه تو جایگاهی برتر از این آسمان در اختیارش بگذاری.

عاشقِ تو فریبِ نیرنگ‌ها و افسون‌های دیگران را نمی‌خورد؛ چرا که تنها جادویِ حقیقی، کلام و دمِ توست؛ پس خودت بیا و طلسمی تازه بر دلِ او بدم تا آرام گیرد.

عشقِ چهره‌ی تو در تمامِ شش جهتِ جهان، دامی گسترده است که دل‌ها را اسیر می‌کند؛ چرا که تاکنون هیچ‌کس چهره‌ای به زیبایی و سرخیِ گلگونِ تو ندیده است.

بر این مرغِ گرفتار در دامِ عشقت رحم کن و نظری انداز؛ چرا که هیچ پادشاهِ بی‌همتایی در این جهان مانند تو وجود ندارد که بتوان به او پناه برد.

در این جمع و این خانه‌ی عشق، آیا کسی هست که مانندِ من سوخته و شیدا باشد تا بتواند ناله‌هایِ شبانه‌ی یک عاشقِ دیگر را بشنود و با او همدردی کند؟

پس از چشیدنِ شیرینیِ لبانِ تو (نیشکر)، اشک‌هایی به لطافتِ پارچه‌ی اطلس می‌بارم؛ دیگر چاره و راهی برای من نمانده است جز همین اشک ریختن و پذیرشِ این سرنوشت.