دیوان شمس - غزلیات

ای هوشیار و ای زیرک! برخیز و به سرعت اقدام کن. چرا که حرکت و پویایی تو باعث می‌شود که امور زندگی‌ات به شکلی بسیار نیکوتر و زیباتر سامان یابد.

به دنبال مردان راه حقیقت بدو و به اطراف خود نگاه کن که کسانی را می‌یابی که از ستارگان و ماه نیز درخشان‌تر و زیباترند.

اگر از جایگاه سکون و تنبلی خود برخیز و حرکت کنی، این مردان راه یکی‌یکی به پیش تو می‌آیند؛ آنان همچون من آماده‌ی خدمت و کمر‌بسته در راه عشق‌اند و خلقی بسیار شیرین و نیکو دارند.

در گلزار جان، چهره‌ی عشق از درون پرده‌اش نمایان می‌شود؛ چهره‌ای که از گل سرخ نیز باطراوت‌تر و خوش‌بوتر است.

عشق در حکم معجزه‌ی حضرت داوود است که آهن سخت را نرم می‌کرد؛ در قلمرو عشق، شیر درنده چنان رام می‌شود که از آهو نیز لطیف‌تر و آرام‌تر می‌گردد.

در این وادی، هر ذره‌ای از وجود آدمی، مسیحایی می‌شود و دم‌اش به مرده جان می‌بخشد؛ در اینجا مرگ نیز حیات‌بخش می‌شود، بلکه از خودِ جان نیز دل‌انگیزتر و خواستنی‌تر می‌گردد.

در آن حال و هوای روحانی، اگر ماه با آن همه زیبایی بخواهد لب تو را ببوسد، به او بگو که از کنار ما دور شو که ما به مقامی فراتر از تو رسیده‌ایم.

اگرچه دهانم را بسته‌ام و سکوت کرده‌ام، اما دلم سرشار از سخن و معناست. اجازه می‌دهم آن خِرَدِ کلّی که از من سخن‌ورتر و داناتر است، این ناگفته‌ها را بازگو کند.