دیوان شمس - غزلیات

تو که تمامِ خواسته‌های دنیوی را برآوردی و به هر چه می‌خواستی رسیدی، اکنون ای صاحبِ جان، آن سگِ شکاریِ وجودت (نفس) را آزاد کن تا به دنبال صیدِ باارزش‌تر و معنوی‌تری برود.

تو تمامِ تجربه‌های ممکن را پشت سر گذاشتی و به هر کاری که اراده کردی دست یازیدی؛ اکنون یک لحظه هم از پای ننشین که هنوز کاری بزرگ‌تر و اصلی‌تر باقی مانده است.

تو تمامِ ثروت‌ها و داشته‌های ظاهری را شمرده‌ای و به وکیل و نگهبان سپرده‌ای؛ اکنون گوش جان فرا دار تا از زبان این محاسبِ روحانی، از شمارش و عددی دیگر و معنوی آگاه شوی.

تو زیبارویانِ بسیاری را در آغوش گرفته‌ای و از وصال‌های دنیوی بهره برده‌ای؛ اکنون نفسی تازه کن و آغوشِ جان را برای وصالی متفاوت و روحانی بگشا.

چه خوش‌اقبال است آن قماربازی که تمامِ هستیِ خود را در راهِ عشق باخت و دیگر چیزی برایش باقی نماند، جز اینکه هوسِ قماری بزرگ‌تر و عشقی عمیق‌تر در سر بپروراند.

در زندگی و مرگ، مراقب باش که جز او (خداوند) را در نظر نیاوری؛ مانندِ آن فردِ هوس‌باز نباش که هر شب در پیِ یاری تازه و هم‌نشینی جدید است.

نگاهِ آن زیبارویانِ دنیوی به هر کسی می‌افتد، مانندِ چشمِ نرگس (که بی‌تفاوت است و زودگذر)؛ آن‌ها برای هر هم‌نشینی، مستی و خمارِ زودگذری به همراه دارند.

عمر آدمی زمانی که میانِ دو عشق یا دو دلبستگی تقسیم شود، تباه و خوار می‌گردد؛ پس زنهار که هرگز رویِ خود را از آنِ یکتایِ بی‌همتا برنگردانی.

اگر بتان و زیبارویانِ دنیا این‌گونه (ناپایدار) هستند، تنها خوشه‌چینِ درگاهِ شاهِ حقیقی‌اند؛ مرغِ جانِ آدمی را هیچ پروازی جز به سویِ او نیست.