دیوان شمس - غزلیات

ای ساقی، مردم از حقیقت و شراب معنوی من بسیار دور هستند؛ آن‌ها از آن زیبایی، کمال، شکوه و چهره‌ی تابناکِ حقیقت فاصله زیادی دارند.

هرچند تو در دانش، ذوق و پاک‌دلی، پیر و کهنه‌کار هستی، اما نسبت به شرابِ ناب و معنویِ ما، همچنان در فاصله و دوریِ بسیار به سر می‌بری.

هنگامی که کسانی که ادعای بینایی و دانایی دارند، رنگ و حقیقتِ این جامِ عشق را نمی‌بینند، عقلِ سلیم می‌داند که جانِ آنان از حقیقتِ بینا بسیار دور است.

چون جانِ چنین کسی، رمز و رازهایِ آشکار و پنهانِ حقیقت را درک نمی‌کند، پس او از آن نشانه‌ها و اشاراتِ لطیفِ الهی بسیار دور مانده است.

تا زمانی که تیغِ نگاهِ شمس‌الحق، کمربندِ کفر و تعلقاتِ دنیوی را از تو نبرد، جانِ تو از آن لطفِ خاص و حقیقتِ الهی بسیار دور خواهد ماند.

تا وقتی که جانِ تو از عشق و دلبستگی به بت‌هایِ دنیوی و ظاهری خالی نشود، از دیدارِ چهره‌ی آن دلدارِ زیبا و حقیقی بسیار دور خواهی بود.

اگرچه تو در مجالسِ اهلِ دنیا و پادشاهان، صدرنشین و بزرگ بودی، اما هنگامی که به مجلسِ اهلِ دل و عشق وارد می‌شوی، از این مقام بسیار دور هستی.

تو از نورِ حق و کوه طورِ سینا در حکایتِ موسی شنیده‌ای، اما در حضورِ کمال و حقیقتِ خضر، آن جلوه‌ی کوه طورِ سینا در برابرِ این نورِ بی‌نهایت، بسیار ناچیز و دور است.

اگرچه سقفِ آسمان در نظرِ تو بسیار رفیع و بلند است، اما در برابرِ رفعت و بزرگیِ این مقامِ عشق، آن آسمانِ فیروزه‌ای بسیار کوچک و دور از حقیقت است.

ای کسی که جانت سنگین و گرفتارِ تعلقات است، یا سبک‌بال و رها شو یا این مجلسِ ما را ترک کن؛ و با حضورِ خود، عیش و لذتِ ما را آلوده و دور مکن.

ای نوازنده‌یِ اهلِ عشق، این نغمه‌ی کمیاب و خاص را برای من بنواز، چرا که گوش‌هایِ کر و نشنوایِ اهلِ غفلت، از این بانگِ آسمانی بسیار دور هستند.