دیوان شمس - غزلیات

تو برای ارضای شهوتِ حیوانی، جانِ گران‌بهای خود را بی‌محابا خرج می‌کنی، درست مانند حیوانی که تنها به فکرِ علوفه است؛ اما برای تعالی و رشدِ جانِ حقیقیِ خود، تنها با اکراه و به اجبار قدم برمی‌داری.

از افراد پست و فرومایه بهره می‌جویی تا سود بیشتری به دست آوری و تنها در پیِ تماشایِ چهره‌ی زیبا و خوردنِ لقمه‌ای لذیذ هستی، ای کسی که از حضورِ قلب و معنویت بی‌بهره‌ای.

روزگار که مانندِ سبدکشی بی‌رحم است، آن لقمه‌های لذیذِ تو را یکی‌یکی از دستت می‌گیرد و آن مرده‌کش (تقدیر یا عزرائیل)، همان معشوقِ زیبایی را که به او دل‌بسته‌ای، به‌سوی گور می‌کشاند.

لقمه‌ای که برای آن تلاش می‌کنی در حکمِ مردار است و معشوقی که به او عشق می‌ورزی نیز سرانجامش مرگ است؛ حال که در میانِ دو امرِ فانی و مرده ایستاده‌ای، چرا از این دلبستگی‌های دنیوی بیزار نمی‌شوی؟

چشمانِ ظاهرنگرِ خود را که فقط به پایانِ زودگذرِ امور می‌بیند ببند و چشمانِ بصیرت را بگشا تا به عاقبتِ حقیقیِ هر چیز بنگری؛ تنها با این نگاهِ ژرف است که جانِ تو از نورِ حقیقت بهره‌مند می‌شود.