دیوان شمس - غزلیات

محبوبِ جان (شهریار) لحظه‌به‌لحظه از حجابِ غیبت بیرون می‌آمد و دوباره در حجاب می‌رفت؛ این رقصِ حضور و غیبت، هشت بار تکرار شد.

او گاهی چنان جلوه‌گری می‌کرد که عقل و هوشِ بیگانگان (کسانی که خارج از دایره‌ عشق بودند) را می‌ربود و گاهی چنان جذبه‌ای داشت که اهلِ خلوت و عاشقانِ نزدیک را از خود بی‌خود می‌کرد.

گویی دفترِ اسرارِ آفرینش در برابرِ چشمانِ او گشوده بود و هر حرکت و نگاهِ او، در دلِ هر عاشقِ بی‌قراری، غوغایی به پا می‌کرد.

عشقِ او گاهی با قلم، نقش‌های زیبا و حیرت‌انگیز می‌آفرید و گاهی با نوا و هیبتِ خود، خردِ استدلالی و عقلِ حسابگرِ انسان را در هم می‌شکست و نابود می‌کرد.

شب‌هنگام، چهره‌ی تابانِ او همچون شمعی در بزمِ عرفان درخشید و چنان نوری افشاند که صدها جانِ عاشق همچون پروانه‌ها به گردِ او جمع شدند.

نیمی از شب که گذشت، تمامِ عاشقان از خود بیخود شدند؛ دیگر ما و منی باقی نماند و تنها شب و شمع و شرابِ معرفت و حضورِ آن نگارِ بی‌همتا باقی ماند.

مایِ ما (منیتِ ما) در آن لحظاتِ اوج، خاموش شد و بارِ گرانِ وجودِ ما از میان برخاست؛ بدین ترتیب، منِ کوچکِ من در کنارِ هستیِ بیکرانِ او قرار گرفت.

چون صبح دمید، این روحِ ما چنان مشتاقِ حقیقتِ او بود که با هم یکی شدند؛ گویی منِ مجازیِ ما به صورتِ سایه در وجودِ یار فرو رفت و آنچه باقی ماند، تنها حقیقتِ معشوق بود.

شمس تبریزی، آن خورشیدِ حقیقت، از میانِ ما رخت بربست و رفت؛ اما پرتوِ نورِ وجودش همواره راهنمایِ هر کسی است که قدرتِ انتخاب و اراده‌ی رسیدن به حقیقت را در درونِ خود دارد.