دیوان شمس - غزلیات

اگر عشقِ تو که همچون شیری درنده است، خونِ مرا می‌ریزد، بگذار بریزد و آن را فدا شده بپذیر. اگر من هر لحظه جانم را به تو تقدیم می‌کنم، آن را در راهِ خودت بخشیده و سپرده شده فرض کن.

در این لحظه، بی‌پروا و بدونِ ترس از قضاوت دیگران، جامِ عشق را می‌نوشم. اگر کسی بیاید و دار و ندارِ دنیویِ مرا (مانند دستار و کفش) ببرد، بگذار ببرد و برایم اهمیتی ندارد.

اگر فردِ عاقل‌مآبی به من بگوید که تو اهلِ تظاهر و ریا هستی، من با کمالِ میل می‌پذیرم که ریاکارم؛ چرا که در برابرِ برقِ تجلیاتِ الهی، این برچسب‌ها اهمیتی ندارد.

جانِ من مُهرِ جاودانگی را در دست دارد و به ابدیت متصل است؛ اما این صورتِ ظاهری و جسمِ من، چیزی جز یک امرِ گذرا و فناپذیر نیست، پس آن را مرده و بی‌ارزش بدان.

تو که به دنبالِ دریای حقیقت (خداوند) هستی اما وجودت مانندِ مارِ خشکی‌زی است (اهلِ غرق شدن در حق نیستی)، بدان که چون ماهیِ این دریا نیستی، نباید تصور کنی که به آن دست یافته‌ای.

تو غوره فشار می‌دهی و ادعا می‌کنی که در حالِ ریاضت‌کشی هستی. اگر توانِ نوشیدنِ باده‌ی حقیقت (عشق) را نداری، همان شیره‌ی غوره که جایگزینِ مبتذلی بیش نیست را بگیر و به همان قانع باش.

اگر به صوفیانِ صاف‌دل می‌گویی که دُردی (ناخالصی) نوشیده‌اند، سخت در اشتباهی. حقیقت این است که صوفیان، صاف و زلال‌اند و آن دُردی و تیرگی متعلق به توست، پس همان را برای خود بردار.

هر شکوفه‌ای که از شرابِ عشقِ ما سیراب نشده و خندان نیست، حتی اگر در ظاهر تازه و شاداب به نظر برسد، در حقیقت پژمرده و بی‌جان است.

ای شمس تبریزی، تو خورشیدِ منی و هیچ راهِ گریزی از عشقِ تو نیست؛ چرا که بدونِ تو، زندگیِ من همچون شبِ تاریک است و چاره‌ای جز این ندارم که به شمردنِ ستارگان (کارهای بیهوده و حسرت‌خوردن) مشغول باشم.