دیوان شمس - غزلیات

اگر توفیق یابم که در خلوتی، او را ببینم و با او تنها باشم، بی‌حضورِ هیچ رقیب یا ناظری، بوسه‌هایی پیاپی و سیراب‌کننده بر او خواهم زد.

من در پنهانی، خطاهای بسیاری مرتکب شده‌ام؛ اما آرزوی اصلی‌ام این است که روزی با لب‌های آن یارِ عزیز، خطایی عاشقانه مرتکب شوم و از آن سیراب گردم.

می‌خواهم روزگار (چرخ) چنان عیش و لذتی را ببیند که هرگز پیش از این ندیده باشد؛ عیشی که در آن، عاشق و معشوق همانند کدبانو و کدخدایی (زوجی کامل) در کنار هم باشند.

تمامی بیگانگان و کسانی که میان من و معشوق فاصله انداخته‌اند را از این میان دور کنید تا بتوانم در کنارِ یارِ آشنای خود قرار گیرم و از مصاحبت با او کاملاً بهره‌مند شوم.

دستِ او را در دست می‌گیرم و با شور و شوق به میدان می‌آیم؛ با او همراه می‌شوم و با حرکاتِ موزون و رقص، به پایکوبیِ جانانه می‌پردازیم.

چه روزِ فرخنده‌ای خواهد بود آن روزی که او بندهای لباسش را بگشاید و من بتوانم او را بی‌هیچ مانع و پوششی در آغوش بگیرم و از دیدار او سیراب شوم.

در دورانِ دوری از شمس تبریزی، جسمِ من ناتوان و لاغر شده است؛ اما این رنجِ فراق، خود وسیله‌ای است تا جانِ عاشق، آمادگیِ بیشتری برای پذیرشِ فیضِ آن جان‌بخشِ حقیقی بیابد.