دیوان شمس - غزلیات

شیرینیِ لب‌های محبوب چنان است که نیشکر در برابر آن سر تعظیم فرود می‌آورد و حقارت خود را می‌پذیرد؛ برای چشیدنِ این شهدِ حیات‌بخش، شایسته است که انسان همچون پادشاهی وارسته و بلندنظر باشد.

عشق، دریایی بی‌کران از رحمت است که موج‌هایش بخششِ الهی را به همگان می‌رساند؛ همان‌گونه که ابرهای باران‌زا بر زمین‌های تشنه می‌بارند، عشق نیز برای نزدیکانِ خود، گوهرهای معرفت را به ارمغان می‌آورد.

ای جانِ آگاه، از جانبِ این مستیِ عرفانی، صدها درود و بندگی نثارِ محبوب کن. جامِ زرینِ معرفت را مهیا ساز و برای آن محبوب که پیکری درخشان و ارزشمند دارد، هدیه‌ای از سرِ صدق و صفا پیشکش کن.

تو پناهگاهِ کسی هستی که بارِ غم و رنج، کمرش را شکسته است؛ تو همچون آبی زلال و گوارا هستی که برای جان‌های تشنه و سوخته، تنها مایه‌ی آرامش و حیات به شمار می‌آیی.

وجودِ آدمی همچون نانی است که در تنورِ داغِ عشقِ تو پخته و کامل می‌شود. آن که در راهِ تو از هستیِ خویش گذشت و زیر و زبر شد، به قدرتی ابدی دست یافته است.

مستانِ حقیقی از تیغِ مرگ در امان ماندند؛ زیرا در این بازارِ عشق، همچون ساطورِ دوسر (که دوپهلو و نفاق‌انگیز است) رفتار نکردند و با دلی یک‌رنگ به میدان آمدند.

ای عشق، برای جانِ فرزندانِ روحانیِ خود، شرابِ معرفت را به ارمغان بیاور و با آن شراب که همچون شعله‌ای درخشان است، اندیشه‌های پوچ و وسواس‌های فکری را از ذهن‌ها پاک کن.

ای بخشنده‌ی بی‌نیاز، تو در گذشته عطایای خود را ارزانی داشتی؛ امروز چه بخششی برای ما داری؟ تو کسی هستی که هر لحظه، فضل و کرمت افزون‌تر می‌شود.

سخن را کوتاه کن و آهنگِ کلام را تغییر ده تا کسی خسته نشود؛ از باغی به باغِ دیگرِ معانی پرواز کن و کلام را با شیرینیِ وصفِ حق، دلپذیرتر ساز.