دیوان شمس - غزلیات

ای یار و همراه، نظری بر چهره‌ام بینداز که از شدت رنج و دوری به رنگ زردِ زر درآمده است. من جانم را چون سپری در برابر تیرهای تو قرار داده‌ام، پس دیگر بیش از این با تیرهای جفا، سپرم را نشانه مگیر.

این جگر من از شدت تیرهای نگاه و ناز تو، همچون پشت خارپشت پر از تیر شده است. اگر عشق خود نیز دلی برای رحم کردن داشت، قطعاً بر من که این‌گونه زخمی‌ام، رحم می‌آورد.

دیگر از جان و دل خود دست شسته‌ام و هرچه تقدیر باشد، می‌پذیرم. اگر پس از این دوباره از سرِ گله و شکایت سخنی بگویم، دهانم را بزن و مرا خاموش کن.

من غلامِ ساقیِ عشقم و مست از ته‌مانده‌ی آن جامِ دردآلود. در کنجی به خلوت و مستی آرمیده‌ام و از هیاهوی نیک و بدِ جهان برکنارم.

اگر غم و اندوه به سراغم بیاید، به او خواهم گفت: آن کسی که پیش از این غم می‌خورد و رنج می‌کشید، دیگر رفته است. حالا برو و برایم ربابی بخر تا به شادی مشغول شوم.