دیوان شمس - غزلیات

خدایا! این عطوفت‌ها و زیبایی‌های کلامی که از لب‌های او جاری می‌شود را ابدی ساز؛ چرا که سراپایِ وجودِ او عینِ لطف و مهربانی است، پس پروردگارا او را همواره زنده و پاینده بدار.

بسیاری از حقوق و دِین‌هایی که آن ماهِ تابان (استعاره از مرشد) بر گردنِ شبِ تاریکِ (جامعه یا جهلِ بشری) دارد؛ ای آفریدگارِ شب و روز، تو آن ماهِ منیر را برایِ این شبِ تاریک، پاینده و روشن نگاه دار.

برای روحِ انسان، منازل و جایگاه‌هایِ عالی و خوشی در طریق و آیینِ او نهفته است؛ پس خدایا! روحِ مرا همواره بر همین طریقت و آیینِ او ثابت‌قدم و پایدار بدار.

روحِ من که همچون کودکی نوآموز بود، در مکتبِ عشقِ او به جایگاهی رسید که استادِ تمامیِ استادان گشت؛ پروردگارا! این جانِ نوآموز را همواره در مدرسه و مکتبِ او به آموزش و پرورش مشغول دار.

شمسِ تبریزی، که شاهِ من است، مایه‌ی روشنایی و هدایتِ لشکرِ دین و رهروانِ حق است؛ ای پروردگارا! تا ابد جایگاه و مرتبه‌ی بلندِ او را سربلند و پاینده بدار.