دیوان شمس - غزلیات

تو که عزم سفر کرده‌ای، بدان که این جدایی مانندِ گذشتنِ عمرِ شیرین است و بازگشتی ندارد. به یاد داشته باش که با این تصمیم، خودت اسبِ جدایی را برخلافِ میلِ من زین کرده‌ای و برای رفتن آماده شدی.

اگرچه در پهنه زمین و آسمان ممکن است یارانِ مخلصِ بسیاری پیدا کنی، اما هرگز آن عهد و پیمانی را که از گذشته با من بسته‌ای فراموش مکن.

من اشتباهاتی مرتکب شده‌ام که باعثِ خشم و رنجشِ تو شده است، اما از تو می‌خواهم که آن شب‌هایِ تنهاییِ مرا که با گریه و رنج سپری شد، بدونِ کینه و با نظرِ لطف به یاد بیاوری.

هر شبی که در زیر نورِ ماه سر بر بالین می‌گذاری و می‌خوابی، به یاد بیاور که روزگاری زانویِ مرا تکیه‌گاهِ سرِ خود قرار می‌دادی.

من همچون فرهاد در هوایِ تو کوه‌هایِ سختِ هجران را می‌تراشم و سختی می‌کشم، در حالی که تو آن‌قدر بزرگی که پادشاهان غلامِ تو هستند و شیرین‌هایِ بسیاری در برابرِ تو ناچیزند.

تو در لبه‌ی دریایِ چشمانِ پُر از اشکم، صحرایِ عشق را دیده‌ای که از شاخه‌هایِ زعفران (اشاره به زردیِ چهره) و گل‌هایِ نسرین پُر شده است.

آه و التماسِ آتشینِ من به سوی آسمان برمی‌خیزد، به گونه‌ای که جبرئیلِ امین از عرشِ الهی برایِ استجابتِ دعایم می‌گوید: آمین.

ای شمسِ تبریزی، از همان روزی که چهره‌ی تو را دیدم، عشقِ تو به دین و آیینِ من تبدیل شد؛ تو که افتخارِ دین هستی، این وفاداریِ مرا به یاد داشته باش.