دیوان شمس - غزلیات

عاشق همان‌گونه که معشوق بر او خشم می‌گیرد، او نیز بر یارِ خویش خشم می‌ورزد؛ درست مانند گازری (رخت‌شویی) که از خورشیدِ درخشان به خاطر نتابیدن و خشک نشدن لباس‌ها خشمگین می‌شود.

و آن یار، در همان حال که از تمام رخت‌شویانِ دیگر فروتن‌تر و درویش‌تر است، در عین حال خورشیدِ درخشانِ تمامِ سرزمین‌ها و اقالیم است.

هنگامی که آن آفتابِ حقیقت، ناز و تکبرِ گازر را مشاهده کرد، از روی لطف و مهربانی ابری در برابر خود آورد تا گازر به کار و بار خود مشغول شود.

خورشید گفت تا زمانی که این گازر نخندد و شاد نشود، من از پشت ابر بیرون نمی‌آیم؛ تا دلِ او خوش نباشد، من در جایگاه خود قرار نمی‌گیرم.

جامه‌های رخت‌شویان دسته دسته شسته نشده ماند و کارشان تعطیل شد، تا برای همگان آشکار شود که گازر در برابرِ اراده‌ی آن آفتاب، هیچ اختیاری از خود ندارد.

هرکس که با جان و دل عاشقِ آن خورشیدِ حقیقت است، باید بداند که هرگز نباید سر از خاک پایِ این گازر (پیرِ کامل) بردارد و باید همیشه مطیع او باشد.

می‌گویم که آن گازر، کسی جز شمس تبریزی نیست؛ که خورشیدِ حقیقت به خاطرِ ارادت و پیوند با اوست که از هر سو طلوع می‌کند.