دیوان شمس - غزلیات

چه زمانی قرار است جانِ مشتاق از دیدارِ آن رویِ زیبا خسته و سیر شود؟ و چه هنگام است که این باغِ دلِ ما، از این همه لطف و عطای تو، به نهایتِ سیرابی و کمال برسد؟

ای کسی که عدل و دادگری‌ات، چرخِ گردون و آسمان را سرسبز و بارور کرده و لطف و کرامتت، باغِ هستی را از نعمت‌های گوناگون پر و لبریز ساخته است.

ای عارفان و ظریفانِ طریقِ حق، رخ بنمایید و جلوه‌گری کنید، چرا که ما بدونِ حضور و وجودِ شما، از نفسِ خویش و جانِ خود به تنگ آمده و بیزار شده‌ایم.

آن نعمات و الطافِ معنویِ فراوان را که همچون خوراکِ جان است، بر سرِ ما فرو ریزید تا هر غریبه و نیازمندی که در این راه مانده است، به آرامش و بی‌نیازی برسد.

در مجلسِ رضایتِ تو، چنان خوراکِ معنویِ گوارایی مهیاست که دل و چشمِ پیامبران و اولیا، با تناول از آن، به حقیقتِ سیرابی و بی‌نیازی از غیر می‌رسند.

آیا ماهی هرگز از آب که مأمن و زندگی‌بخشِ اوست، دل‌زده می‌شود؟ نه؛ همان‌طور که بندگانِ خاصِ خدا نیز هرگز از یاد و لطفِ پروردگار سیر نمی‌شوند و پیوسته تشنه‌ی آن‌اند.

از اینجا مشتاب و مرو، چرا که تو کیمیایی هستی که مسِ وجودِ ما را طلا می‌کنی؛ بمان تا این مسِ ناچیز، از تأثیرِ کیمیایِ وجودِ تو دگرگون شود و به کمال برسد.

این خوان و سفره‌ای که پهن است، غیر از سفره‌های دنیوی است؛ این‌جا غذایی برای جان تدارک دیده شده که اولیا و مردانِ خدا از آن بهره‌مند می‌شوند و سیر می‌گردند.

از وقتی جانِ من طعمِ شیرینِ رنج‌ها و جفاهای عشق را چشید، در راهِ عشق، از وفاداری و عافیت‌طلبی بیزار و خسته شده است.

سلیمانِ نبی از پادشاهی و مُلکِ دنیا سیر و دلزده شد، اما ایوبِ پیامبر هرگز از سختی‌ها و بلاهایی که در راهِ حق کشید، خسته نشد و دست از استقامت برنداشت.

این چه مکر و حیله‌ای است و این چه رفتارِ دوگانه‌ای است که پیش گرفته‌ای؟ آیا جانِ تو واقعاً تشنه‌ی حقیقت است یا در پیِ فریب، و اصلاً خودِ تو به دنبالِ سیری هستی یا گرسنگی؟

سخن را کوتاه کن و دست از این نیرنگ‌ها و فریب‌های نفسانی بردار؛ مگر هنوز از این همه مکر و دغابازی خسته و دل‌زده نشده‌ای؟