دیوان شمس - غزلیات

ای یار بی‌همتا و زیبا، مرا ترک مکن و چهره‌ مبارک و فریبای خود را حتی برای یک لحظه از من پنهان مدار.

تو همچون دریایی از وجود هستی و ما بسان ماهیانی هستیم که حیاتشان به این دریا وابسته است؛ اگر تو از ما روی گردانی و این دریای لطف خشک شود، ما ناگزیر جان خواهیم باخت.

دیگر با این دلِ شیدا و عاشق، سخن از وعده‌های فردا مگو، چرا که صدای گلایه و بیزاری از این امروز و فردا کردن‌های تو، به آسمان‌ها رسیده است.

وقتی در دستِ قدرت و عشق تو گرفتار می‌شویم، از شدتِ بی‌خودی، سر و پای خود را نمی‌شناسیم و وقتی مستِ شرابِ عشقِ تو می‌شویم، بزرگی و غرور (سر و دستار) از دست می‌رود.

بخشش‌های تو نقد و فوری است و دلیلی برای شکایت باقی نمی‌ماند، اما اگر ما گله‌ای می‌کنیم، تنها برای آرام کردنِ دلِ دیگران و مدعیان است.

عشق از من پرسید که ای خواجه! تو چه می‌خواهی؟ گفتم سرِ مست و خمارآلودِ من، جز بودن در میخانه و طلبِ شراب چه آرزوی دیگری می‌تواند داشته باشد؟

ما سراسر وجودمان پر از عیب بود، اما تو با نگاهِ لطفِ خود ما را دیدی و خریدی؛ چه کالای پرعیبی بودیم و چه خریدارِ بخشنده و بزرگواری هستی تو.

دیگر پادشاهان طلا می‌بخشند، اما تو پادشاهی هستی که جان (سر) می‌بخشی؛ چنان قدرتی داری که حتی مردگانِ سال‌های دور نیز با اشاره‌ تو زنده می‌شوند.

اشتیاقِ من به دوست، هرگز باعث ملالت و خستگی دلم نمی‌شود؛ اگر این عشق جان مرا بگیرد، من از خودِ زندگی بیزار می‌شوم (نه از عشق).

وقتی ابرِ لطفِ تو ببارد، حتی از شنزار هم گیاه (سمن) می‌روید و وقتی خورشیدِ وجودِ تو بتابد، گل و گلزار شکوفا می‌شود.

از شدتِ اشتغالِ ذهن به خیالِ تو، خودمان هم خیالی و غیرواقعی شده‌ایم؛ دیگر کسی چه می‌داند که هنگامِ دیدارِ حقیقی با تو، به چه موجودی تبدیل خواهیم شد.

ما شیشه‌های غرور و عقل را شکستیم و پای خود را در راهِ رسیدن به تو زخمی کردیم، ما همگی مستِ عشقیم، پس دیگر بر سرِ راهِ ما سنگ‌اندازی مکن و بگذار در راهِ هموارِ عشق بمانیم.