دیوان شمس - غزلیات

تا کی می‌خواهی با انکار و کینه‌توزی، وجودِ مرا آزار دهی؟ من با تو که از حقیقت بی‌بهره‌ای و همچون مردگان فاقدِ درکِ معنوی هستی، سخنی برای گفتن ندارم.

تو همچون ابری هستی که تیره است اما بارانی ندارد؛ یعنی در ظاهر ادعایِ معنویت داری اما هیچ خیر و اثری از تو متجلی نمی‌شود. تاریک‌گویی را رها کن و با افشاندنِ قطره‌ای از فیض و عمل، به زندگیِ معنوی رونق ببخش.

فرمان‌ها و تکالیفِ الهی برای این وضع شده‌اند تا قدر و ارزشِ تو را نمایان کنند و تو را به حرکت وادارند. پس ای کسی که به بهانه‌ی جبر، از زیر بارِ مسئولیت شانه خالی می‌کنی، از لذتِ کار و تلاش در راهِ حق غافل مانده‌ای.

همان‌طور که عقل حکم می‌کند از فرد نابینا نخواهی که سوزنی را نخ کند، سخن گفتن از حقایقِ غیبی نیز با کسانی که چشمِ دلشان بسته است، بیهوده و ناممکن است.

سخن گفتن از جمالِ یار و شرابِ معرفت با کودکی که هنوز طعمِ زندگی را نچشیده یا حیوانی که تنها به غرایز می‌اندیشد، امری ناشدنی و خارج از ظرفیتِ وجودیِ آنان است.

اگر هیچ ظرفیت و آمادگیِ روحی در خود نمی‌یابی، برو و در میانِ خیلِ بی‌تفاوتان و زنانِ خانه‌نشین بنشین و از حلقه و دایره‌ی جسوران و عارفانِ جان‌باز کناره‌گیری کن.

در سایه‌ی توانمندی و قدرتِ معنویِ پیر و مرشدی چون شمس تبریزی، اگر خود را در بحرِ عشقِ او غرق کنی، سرانجام حقیقت را با چشمانِ خود به تماشا خواهی نشست.