دیوان شمس - غزلیات

هستیِ من و تو چنان به یکدیگر گره خورده است که یکی بدون دیگری معنا ندارد؛ به همین دلیل، چه خیر و چه شر به من برسد، چون با تو همراه شده‌ام، رنگ و بوی تو را به خود می‌گیرم.

ای محبوبِ پرشور و نشاط من که سرچشمه‌ی رنگ و زیبایی زندگی منی، و ای که از ظرفِ شکر هم شیرین‌تر و دل‌انگیزتری.

ای که تنبیه و برخورد تو (در مسیر سلوک) کوبنده و قاطع است و ای که سخن و حکمت تو همچون دارویی برای دردهای من است؛ من در برابر تو چنان محو شدم که خودی برایم باقی نماند و یک‌سره به تو بدل شدم.

تو که از ابتدا همسایه و نزدیکِ ما بودی، اما با آشکار کردنِ چهره‌ات (تجلّی)، چنان کردی که خانه و وجودِ من و تو یکی شد؛ ای ماهِ تابانِ خوش‌سیما.

با یک حمله و تجلیِ شاهانه، این خانه (وجود من) را ویران کن تا جز تو چیزی در آن باقی نماند، چرا که خداوند از هر چیز بزرگ‌تر است.

وقتی این مسیرِ میانِ ما محو شد، دیگر نه چیزی می‌جویم و نه خواسته‌ای دارم؛ زیرا همه می‌دانند کسی که طلای ناب (معشوق) را به دست آورده، دیگر به دنبال مس (دنیا و مادیات) نمی‌گردد.

مس (انسانِ خام) از تابشِ آتشِ آن کوره‌ی عشق گفت که من به طلا تبدیل شده‌ام؛ زیرا دلش از آن آتشِ بسیار نیکو و سازنده، درخشان و قیمتی شد.

اما مس دوباره به طبیعتِ اولیه خود بازگشت و هرآنچه نوش‌دارو بود برایش نیش شد، تا اینکه دوباره کیمیاگرِ مشهور و استاد به سراغش آمد (تا دوباره او را دگرگون کند).