دیوان شمس - غزلیات

ای همراهِ جانِ من، تو که جانت را در کفِ دست نهاده‌ای و آماده‌یِ جان‌فشانی هستی، زودتر بیا. من از تعلقاتِ مادی رها و سبک‌بار شده‌ام، پس آن جامِ سنگینِ معرفت را زودتر به من ببخش.

از آن باده‌یِ معرفت، چنان پیاله‌هایی پُر کن که جان‌هایِ ناتوان و تهی را توانمند سازی. با آنکه تو در بخشش بسیار سریع و دست‌ودلباز هستی، از تو می‌خواهم که از این هم پیشی بگیری و زودتر عطا کنی.

ای کسی که به واسطه‌یِ لذتِ شرابِ وجودت، جان‌هایِ مشتاق برایِ رسیدن به مستیِ سحرگاهی پشتِ در و بامِ خانه‌ات صف کشیده‌اند، من برایِ دریافتِ این فیض، از همگان پیشی می‌گیرم.

شور و عشقِ تو شرابی را به همراه می‌آورد که برخلافِ شرابِ دنیوی، رنج و ناخوشی (قی) در پی ندارد؛ بلکه چون نوری است که از دل به چشم می‌تابد و حقیقت را زودتر از هر چیزی آشکار می‌سازد.