دیوان شمس - غزلیات

لشکرِ شبِ ظلمانی همچون غارتگری از سرزمینِ ترکستان هجوم آورده است؛ پس ای سالک، هرچه سریع‌تر به پناهگاهِ «بی‌خویشتنی» و مقامِ فنا بگریز.

تا کی عقلِ تو در بندِ شبِ تیره و تارِ جهل گرفتار خواهد بود؟ سرانجام پادشاهِ صبح از راه رسید و خنجرِ نورِ خود را بر فرقِ سرِ این تاریکی فرود آورد.

هنگامِ سحر، گاوِ سیاه شب را قربانی کردند تا نورِ روز آشکار شود؛ گویی مؤذن به همین مناسبت است که در اذانِ خود فریادِ «الله اکبر» سر می‌دهد.

چرخِ گردون از زیرِ گنبدِ آسمان (که همچون لگنی واژگون است) شمعی (خورشید) بیرون آورد که از شرمندگیِ درخششِ آن، دیگر هیچ ستاره‌ای در آسمان باقی نماند.

اگر خورشید در آغازِ طلوعِ خود کم‌نور و ناتوان به نظر می‌رسد، نگران نباش؛ چرا که با هر دمی که برمی‌آورد، نیرومندتر و درخشان‌تر می‌شود.

ای چشمی که از رنج و دردِ فراق لبریز هستی، در سایه‌سارِ این نور آرام بگیر؛ اما زنهار که با نگاهِ مستقیم به چهره‌اش نگری، زیرا تابِ تحملِ آن انوارِ خیره‌کننده را نداری.

آن واعظِ روشن‌ضمیر که با کلامش حتی ذراتِ غبار را به رقصِ وجد می‌آورد، از فرازِ این منبرِ بلندِ آگاهی، چه نورهایی که بر جانِ شنوندگان می‌پاشد.

آفرین بر این نورِ تابناک که چشمِ کورانِ حقیقت‌بین را خیره می‌کند؛ این نوری است که وقتی طلوع کند، دیگر هیچ فردِ ناآگاهی نمی‌تواند آن را بپوشاند و کتمان کند.

ای شمسِ تبریزی، در آینهٔ صاف و زلالِ وجودِ تو، اگر غیر از خداوند چیز دیگری ببینم، قطعاً از کافر هم پست‌تر هستم.