دیوان شمس - غزلیات

به من نه به چشم یک ناپدری (که نیت‌های پنهان دارد)، بلکه به چشم پدر دلسوز و راهنما نگاه کن؛ چرا که پدرِ حقیقی به خوبی از آن نیرنگ‌ها و بازی‌های پنهانیِ نفس باخبر است.

اینکه خودت مسیرِ درست را در پیش بگیری، بهتر از آن است که بخواهی با زور و ستیز، دیگران یا امورِ کج را اصلاح کنی؛ زیرا اگر بخواهی با لجبازی و ستیزه‌جویی چیزی را راست کنی، آن چیز کج‌تر و بدتر می‌شود.

صدایِ دعوتِ پادشاهِ حقیقی (خداوند) را بشنو و برخیز؛ چرا که در پیشگاهِ شکوهِ او، حتی پادشاهانِ مقتدری چون کیخسرو و سلطان سنجر نیز در برابرِ عظمتش خاکسار و ناچیزند.

هنگامی که ندای دعوتِ الهی را شنیدی، از حق روی برنگردان؛ چه پروردگارِ بزرگوار و چه دعوت‌کننده و راهنمایِ بی‌نظیری است او که مسیر را برای تو روشن کرده است.

ای جانِ من، تو به دلیل درگیری با دردهای گوناگون و سرگرم شدن به درمان‌هایِ موقتِ دنیوی، وجودت پاره‌پاره و پراکنده شده است؛ در عشقِ خداوند وحدت و یکپارچگی را بجوی و در آن جایگاهِ بلندِ معنوی، عبادتگاهِ خود را بنا کن.

وقتی که قدرت و حرکتِ الهی را در وجودِ خود مشاهده کردی، تو همان شیرِ خدا و مبارزِ شکست‌ناپذیری هستی که در میدانِ حقیقت می‌تازد و وقتی که بال و پرِ پروازِ روحانیِ او را در خود دیدی، تو همان پرنده‌یِ بهشتی هستی که در آسمانِ معرفت پرواز می‌کند.