دیوان شمس - غزلیات

دیروز در وقتِ سحر، یارم از گذرگاهی عبور کرد و به من گفت: تا کِی می‌خواهی در این حیرانی و بی‌خبریِ عاشقانه، چنین سرگردان و آشفته باشی؟

گفتم: اگرچه چهره‌ام در زیبایی بر گل پیشی می‌گیرد، اما چشمانم در مسیرِ طلبِ عشقِ تو و برای دستیابی به خاری که نشانه رنجِ راه توست، همواره از خونِ دل لبریز است.

در وصفش گفتم: در برابرِ قامتِ تو، سرو که نمادِ بلندبالایی است چون نهالی خُرد است و در برابرِ درخششِ چهره تو، خورشید و ماهِ آسمان تیره و بی‌نور به نظر می‌رسند.

گفتم: زمین و آسمان که دگرگون می‌شوند، همگی در قبضه‌یِ قدرتِ توست؛ پس جای شگفتی نیست که منِ ناچیز، در پیشگاهِ با عظمتِ تو، اجازه حضور و جایگاهی ندارم.

او گفت: من جان و دل تو هستم، پس این همه سرگشتگی برای چیست؟ خاموش باش و در برابرِ سیمایِ سپید و درخشانِ من، با تضرع و نیاز باقی بمان.

گفتم: آرامشِ جان و دلم را ربوده‌ای و دیگر توانِ سکون و قرار ندارم. پاسخ داد: پس یکباره از خود رها شو و این اضطراب را پشت سر بگذار.

فرمود: تو قطره‌ای از دریایِ وجودِ منی، پس چرا بیش از این ناله می‌کنی؟ خود را در من غرق کن تا جانِ تو که چون صدفی است، از گوهرِ حقیقت لبریز گردد.