دیوان شمس - غزلیات

با شور و اشتیاق وارد شو و وقت را هدر نده، شرابِ معرفت بیاور و اندوه را دور کن؛ چرا که تو جانِ جان و روشنی‌بخشِ هر صبحِ منی.

تو هم با شادی و طرب آمیخته‌ای و هم روحِ فرشته‌خویی در جستجوی کمال داری؛ وجود تو همچون کشتزاری است که از شیرینی و حلاوت لبریز گشته است.

برخیز که زمانِ شکوفایی و رستاخیزِ روح فرا رسیده است؛ عقلم با من سرِ ناسازگاری دارد، پس تو این راز را از او بربا.

پیام‌آورانِ خوش‌خبر، بنده تو هستند و جام‌های بزرگ شراب، به تو درود می‌فرستند؛ وقتی نام تو را می‌شنوند، چنان مست و بی‌خود می‌شوند که پا و سرِ خود را گم می‌کنند.

برخیز که روز رو به پایان است و فصل تابستان نیز می‌گذرد؛ زمان به‌سرعت در حال گذر است و با این حال، دیوِ کهنسالی و گذارِ عمر، همچنان در سایه‌سار زندگی ما در حرکت است.

ای کسی که آهِ جان‌سوزِ عاشقان را می‌شنوی، از راهِ درون، شرابِ معرفت برسان؛ تکیه‌گاه و پناهِ دل باش و همچون شیری نیرومند و بی‌باک در میدان حاضر شو.

مست و ازخودبی‌خود و شادمان، از قیدِ جهانِ مادی (حواس پنج‌گانه و جهات شش‌گانه) عبور می‌کنی؛ قافله‌ی عاشقان را هدایت کن، چرا که این سفر، سفری خوش و دل‌انگیز است.

دم به دم و لحظه به لحظه، شرابِ شادی بنوشان و غم را بسوزان؛ ای معشوقِ زیبا، اکنون نوبتِ توست و دوره‌ی فرمانرواییِ تو ای ماهِ تابان فرارسیده است.

شمسِ دین در تبریز، عقل را می‌رباید و دل را اسیر می‌کند؛ شهرِ تبریز مانند چشم است و شمس، مانند نورِ نگاه در آن قرار دارد.

اگرچه چشمِ سر آشکار است، اما نورِ آن که دیدن است، پنهان می‌باشد؛ این نگاه و دیدِ واقعی، جز با بصیرتی الهی و چشمِ دل دیده نمی‌شود.