دیوان شمس - غزلیات

ای معشوقی که با جان و دلم انس و الفت داری، از این سفر دوری بازگرد. لب‌های لعل‌گون خود را بگشا و با لبخندت جهان را شیرین کن تا بازار شکر کساد شود و ارزش واقعی شیرینی در لبخند تو نمایان گردد.

تو که ساقیِ جان‌بخشِ منی و همچون کشتیِ نوح، مایه نجاتِ من از غرق‌شدن در دریایِ تردید هستی، اکنون که ساغرِ وجودم خالی از شرابِ توست، چه چاره‌ای جز این دارم که درونم پر از خونِ جگر و اندوه باشد؟

مردم از روی کینه و دشمنی مرا سرزنش می‌کنند و می‌گویند معشوق دیگری برگزین. به آن‌ها بگو در کل هستی، یک نفر را نشان دهند که بتوان او را معشوقی دیگر نامید؛ چرا که او یگانه است.

آن قلمِ آفرینش که نقشِ وجودِ تو را ترسیم کرد، آن‌چنان از زیباییِ تو حیرت‌زده شد که گفت: من در کارِ خود گم شدم؛ نمی‌دانم این موجود، فرشته‌ای آسمانی است یا بشری زمینی؟

ای تمامِ جان و جهانِ من، چرا مرا به خاطرِ عیوبم سرزنش می‌کنی؟ اگر به درونِ قلبِ من وارد شوی، خواهی دید که در هر لحظه، در درونِ من قیامت و حشری به پا است (از شدتِ عشق و تحولِ درونی).

عشق، آواز سر می‌دهد و دعوت می‌کند که: به ضیافتِ دویست بلا بیایید! پس ای عاشق، این تشنگیِ لب‌ها و اشکِ چشم‌ها را به عنوانِ غذایِ اصلیِ این ضیافتِ معنوی بپذیر و لذت ببر.

زمانی که این تشنگی و اشک را چشیدی، حقیقتِ معشوق بر تو جلوه‌گر می‌شود؛ آن‌گاه تو به ستاره‌ای مشهور در آسمانِ دل‌ها تبدیل می‌شوی که دویست ماه در بندِ تو و پیروِ تو خواهند بود.

آشکارا بگو که شمس‌الدین، سرور و پادشاهِ حقیقت است. او در شهرِ تبریز، هم پنهان است (از دیدِ نامحرمان) و هم در اوجِ شهرت و آوازه قرار دارد.