دیوان شمس - غزلیات

خداوند ما را برای چه به این دنیا آورد که سراسر آشوب و دردسر است؟ گویی او برای کسانی که از عشق او مجنون شده‌اند، زنجیری می‌فرستد تا آن‌ها را از همیشه دیوانه‌تر سازد.

ای عشقِ بازیگوش و شگفت‌انگیز، تو هستی که جانِ مرا به وجد و طرب آورده‌ای. پس در هر نیمه‌شب، به سراغِ این جانِ مستانه و بی‌خبر از خود بیا.

چگونه می‌توانیم از دست این عشقِ آسمانی در امان بمانیم؟ این عشق چنان ما را درمانده کرده که گویی در تنگنایی دشوار اسیر شده‌ایم و همه چیز را در وجودمان زیر و رو کرده است.

ای عشق، تو خونِ مرا نوشیده‌ای و آرامش و صبرم را ربوده‌ای. از بس که فتنه‌انگیزی‌های تو در شب و روز زیاد است، من مانند سپیده‌دم در میانِ نورِ تو ناپدید و فانی شده‌ام.

اگر بخواهم برای پنهان شدن از تو، مانندِ جان، لطیف و نامرئی شوم، چگونه می‌توانم از تو که خالقِ جان هستی پنهان بمانم؟ حتی اگر به عالمِ عدم (نیستی) بروم، باز هم تو بر آنجا احاطه داری.

تو که ما را از نیستی به هستی آورده‌ای، ای خدایی که عالمِ عدم گنجینه‌ی توست، تو خودت درِ رسیدن به هستی را بر ما گشوده‌ای.

هستی و موجودات، همگی مست و خوشِ تو هستند و عالمِ نیستی نیز در اختیارِ توست. تمامِ بود و نبود، سر بر فرمانِ تو نهاده‌اند.

بیا این خانه‌ی دنیویِ مرا ویران کن و این عقلِ دوراندیشِ مرا به دیوانگی بکشان. باده‌ی عشق را در جامِ وجودم بریز تا هم مرگ و هم زندگی، برایم بی‌خطر و آرامش‌بخش شود.

ای عشقِ زیرک و معتمد، این مستیِ ناشی از تو عینِ سلامت و تندرستیِ روح است. سلامِ عاشقِ مستِ خود را بشنو و دلِ مرا مانندِ سنگ سخت مکن.

از آنجا که دستِ قدرتِ دنیویِ او را شکسته‌ای و خواب و خیالِ او را بربسته‌ای، این خمارِ مستی را بشکن و به کویِ عاشقان قدم بگذار.